τρώγοντας...


Και εκεί που λέω θα ηρεμήσω μετά από δύο απανωτά παιδικά πάρτι και θα πιω ένα (εντάξει τρία) ποτήρια κρασί με την ησυχία μου σε υπέροχο εστιατόριο έξω από την Θεσσαλονίκη, να σου ο ανίδεος (τουλάχιστον) βοηθός σερβιτόρου που με κάνει μπαρούτι. Περιμένουμε 20 λεπτά να μας φέρει καρέκλες, σε κλεισμένο τραπέζι, ενώ αποφασίζει να μην φέρει ποτέ χαρτοπετσέτες και ψωμί. Όταν μετά την τρίτη φορά που του ζητάμε νερό και δεν μας το φέρνει του φωνάζουμε "νεαρέ, νεαρέ λίγο νερό" καταφθάνει και μας λέει: "Λοιπόν, για να αρχίσουμε καλά, το όνομα μου είναι Χρήστος και έτσι θέλω να με φωνάζετε, και όχι νεαρό και τα τοιαύτα". Έχουμε μείνει όλοι άναυδοι, και σκεφτόμαστε να απλώσουμε τα χέρια για τρεις ξυλιές ο καθένας, αλλά ευτυχώς εξαφανίζεται για την επόμενη μιάμιση ώρα, για την οποία σημειωτέον μας σερβίρουν άψογα, και κρασί και υπέροχο φαγητό και τέλος πάντων όλα καλά. Μέχρι που ζητάμε λογαριασμό και καταφθάνει ο νεαρός..αχχχ συγνώμη ο Χρήστος φέρνοντας τον λογαριασμό και φωνάζοντας και το ποσό. Άντε να δώσουμε τόπο στην οργή, επειδή όμως διψάμε, κάνουμε το λάθος να ζητήσουμε ακόμα ένα μπουκάλι νερό. Το φέρνει και ξαναφωνάζει τον λογαριασμό προσθέτοντας και το μπουκάλι που μόλις έφερε. "Καλά, του λέω, φωνάζουμε τον λογαριασμό έτσι; Μπορεί κάποιος να θέλει να κεράσει, " "Ααααα, εγώ κάνω αυτό που πρέπει κτλ μπλα μπλα μπλά" "κοίτα του λέω καμιά φορά είναι καλό να μην απαντάς, " τώρα σκέφτομαι ότι μόνο που δεν κάθισε και μαζί μας... Μαγικός, αλλά καλύτερα να ασχοληθεί με κάτι άλλο. Κρίμα τέτοιο μαγαζί με παθητικό στα καλά καθούμενα...

Comments

Popular Posts