10.09.2013

METAXA: τα αστέρια της ελληνικής ποτοποιΐας


Το ΜΕΤΑΧΑ δώδεκα αστέρων, υπογεγραμμένο από τον master ΜΕΤΑΧΑ Κωνσταντίνο Ράπτη
Σε μία εκδήλωση τόσο κομψή και φινετσάτη, όσο και το προϊόν το οποίο παρουσίαζε, η εταιρία ΜΕΤΑΧΑ, μας σύστησε το νέο μέλος της οικογένειας, το ΜΕΤΑΧΑ δώδεκα αστέρων. Μπροστά  μας ξετυλίχτηκε μία ιστορία 125 χρόνων κατά την οποία ο ιδρυτής της εταιρίας Σπύρος Μεταξάς, ως άλλος αλχημιστής, αποφάσισε ότι ήθελε να παγιδεύσει και να προσφέρει στον κόσμο, τι άλλο; τον ζεστό ήλιο της Ελλάδας.

Μέσα από ένα αέναο ταξίδι στις γεύσεις των κονιάκ και των μπράντυ, κατάφερε να φτιάξει έναν ξεχωριστό τύπο σκούρου ποτού, πιο μαλακό και βελούδινο. Και το όνομα αυτού ΜΕΤΑΧΑ. Συνώνυμο με την φινέτσα, αντίθετο με το σκληρό σώμα των σκούρων ποτών, και γεμάτο από απίστευτα αρώματα το ΜΕΤΑΧΑ, μείγμα από μοσχάτο κρασί (vin de licquer), απόσταγμα οίνου άλλων ποικιλιών και εκχυλίσματα βοτάνων και ροδοπέταλων, ξεχειλίζει από τον μεσογειακό ήλιο.


Η γευστική διαδρομή μας ξεκίνησε από το πεντάστερο ΜΕΤΑΧΑ με αρώματα μελιού, γιασεμιού και δρυ, γεύση που παρέπεμπε σε φρέσκο σύκο και ροδάκινο και μία καλή επίγευση από φλούδα πορτοκαλιού, για να συνεχίσει στο αγαπημένο και κλασικό ΜΕΤΑΧΑ εφτά αστέρων. Εύκολα ξεχωρίσαμε τα αρώματα πιο ώριμων φρούτων, αλλά και μαύρης σταφίδας, και το γνώριμο ζεστό άρωμα του χαρουπιού, ενώ άρχισε να φαίνεται και μια ιδέα καραμέλας βουτύρου, ή φλόκας, όπως μόνο εμείς οι Θεσσαλονικείς την ξέρουμε. Η γεύση, όπως πάντα απαλή και στρόγγυλη, παρέπεμπε σε ξερά φρούτα, και η επίγευση μακριά και γεμάτη από μαύρη σταφίδα και την λεπτή πικράδα της πορτοκαλόφλουδας. Φτάνοντας στο δωδεκάρι, για το οποίο χρησιμοποιείται λευκό μοσχάτο μόνο Σάμου, το μπουκέτο γίνεται πιο περίπλοκο με αρώματα αποξηραμένων άνθεων και φρούτων, αλλά και σοκολάτας και καφέ να ξεπηδούν από αυτό το ελιξήριο καλοζωίας. Το σώμα του εξαιρετικά πλούσιο, με έντονες νότες ξερού σύκου και δαμάσκηνου, και η επίγευση μια πραγματική εμπειρία λόγω του μάκρους και της έντασης της, προσφέρει την γλυκιά ζεστασιά αρωμάτων πιπεριάς στον ουρανίσκο μας. Ένα ποτό που αποδεικνύει την επάξια συνέχιση της βαριάς κληρονομιάς, και κάνει τον κύριο Κωνσταντίνο Ράπτη, πέμπτο κατά σειρά master ΜΕΤΑΧΑ μετά τον ιδρυτή της εταρίας, περήφανο. Ανάμεσα στα άλλα δοκιμάσαμε και το καταπληκτικό private reserve, που εντυπωσιάζει με τα έντονα αρώματα μελιού και άδειου κουτιού από πούρα, τη γεύση γλυκών μπαχαρικών, και την τεράστια επίγευση του.



Παρόλη την προσύλωση της εταιρείας στην ποιότητα και τις αρχές που χαράχτηκαν πριν από περισσότερο απο αιώνα, το ΜΕΤΑΧΑ, μας απέδειξε και την διττή του υπόσταση, μιας και δεν παύει να είναι και ένα σύγχρονο ποτό. Ένα μοναδικό δροσερό κοκτέιλ που ετοίμασε ο barista του daios, που φιλοξένησε την εκδήλωση ήταν αρκετό να μας πείσει ότι μόνο ταμπέλες δεν μπορούν να μπούν σε μία διαχρονική αξία. Απολαύστε!

10.04.2013

Destination SKG - Γράδα blue

Εντάξει, εντάξει...άρχισαν τα κρύα...αλλά ένα τελευταίο καλοκαιρινό, μαγικό! Τα γράδα blue στην Νικήτη. Υπέροχο μαγαζί, καταπληκτική θέα, ψαγμένο φαγητό. Το μόνο που θέλει ίσως κάποια δουλειά είναι το service.
Δύο από τα πιάτα που απολαύσαμε ήταν ο ταραμάς με σχοινόπρασσο και χαβιάρι (δηλαδή αυγά πάνω σε αυγά!)
και οι καταπληκτικές γαρίδες με σάλτσα ούζου (!) μοναδικές!

10.03.2013

Destination SKG - Μπουκαδούρα

Λίγο πριν μας χτυπήσει την πόρτα ο χειμώνας, αναπολώ τις καλοκαιρινές γεύσεις που απόλαυσα στο πιο χορταστικό καλοκαίρι των τελευταίων χρόνων. Που αλλού; Ως γνωστόν σαν την Χαλκιδική δεν έχει...
Στο δεύτερο πόδι, στην μαγική ακτή ελιάς, βρίσκεται η Μπουκαδούρα. Με πολλά twist σε κλασσικά αλλά και ευφάνταστα πιάτα, αυτό το μαγαζί σε βάζει σε δίλημμα να μην μπορείς να αποφασίσεις αν προτιμάς την θέα του ή την κουζίνα του! Το τιμήσαμε λοιπόν ποικιλοτρόπως αρκετές φορές και ξεχωρίσαμε:

την υπέροχη και πραγματικά αλλιώτικη σαλάτα με ντοματίνια όλων των χρωμάτων
τον πολύ καλό ταραμά
τα χαλκιδικιώτικα αυτοφυή κρίταμα και, στο βάθος, τον ανεπανάληπτο παστουρμά θαλάσσης,

αλλά και το χταποδάκι,
την μαγειρευτή στείρα, ψάρι από τα λίγα,
και το καλαμάρι.
Ξεχώρισα και τις καταπληκτικές ψαροκροκέτες, και τον κρύο βάτο με καρότα και κρεμμυδάκι, και άλλα πολλά. Ακόμη, σημαντικό στις μέρες μας, εκτίμησα την ανεπιτήδευτη γενναιοδωρία στις μερίδες, και το καλό αλλά όχι πιεστικό service.
Και πάνω από όλα, φυσικά, αυτή η καλοκαιρινή χαλάρωση που νιώθεις μόλις καθήσεις στο τραπέζι, απολαμβάνοντας θέα, ελαφριά μουσική που μπορείς να σιγοτραγουδήσεις και σιγουριά για το γεύμα που θα απολαύσεις.