8.23.2011

Ελληνικό πρωινό κανείς;


Τώρα, μετά την επιστροφή μας από τις διακοπές, ήρθε ξανά η στιγμή να αναρωτηθούμε γι' αυτό το πολύπαθο πρώτο γεύμα της ημέρας, το οποίο με ελάχιστες εξαιρέσεις κακοποιείται επανειλημμένως από τα ελληνικά ξενοδοχεία όλων των αστέρων (τριών, τεσσάρων, πέντε ή εκατόν δέκα πέντε, αδιακρίτως). Είναι, άραγε, τόσο δύσκολο να παρουσιαστεί ένα καλό πρωινό στον πελάτη; Είναι λύση το να καταφεύγει ο εκάστοτε ξενοδόχος στην ποσότητα; Γιατί τα, αντιστοίχων αστεριών, ξενοδοχεία του εξωτερικού, τα καταφέρνουν τόσο καλύτερα από εμάς;
Επειδή, έχω επισκεφθεί έναν διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό καταλυμάτων, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, θεωρώ ότι ένα καλό και αξιοπρεπές πρωινό, είναι αποτέλεσμα καλής διάθεσης, γούστου και κυρίως θέλησης της διοίκησης.
Στην συντριπτική τους  πλειοψηφία τα καταλύματα μας επιδεικνύουν μια ανεξήγητη λατρεία για τα πάσης φύσεως κατεψυγμένα-έτοιμα-για-φούρνισμα προϊόντα τα οποία μάλιστα φροντίζουν να παρέχουν σε τεράστιες, και συνεχώς ανανεώσιμες ποσότητες, επιχειρώντας να σκάσουν (και ενδεχομένως να πλαντάξουν) τον ανυποψίαστο τουρίστα (ο οποίος, σημειωτέων, θέλει να πάει και για μπάνιο!). Ακολουθεί κλασικά η ομελέτα, τα αυγά μάτια, το bacon (το οποίο το αφήνουν και μέσα στο λίπος) τα λουκάνικά κοκτέιλ, όλα δηλαδή αυτά τα εγχώρια προιόντα που τρώμε καθημερινά εμείς οι Έλληνες στο πρωινό μας. Υπάρχει φυσικά και η ποικιλία από δημητριακά και φρούτα, που κάποιες φορές σώζει την κατάσταση. Μην ξεχάσουμε και τις μαρμελαδίτσες, οι οποίες ελάχιστες φορές είναι ντόπιες, και μάλλον χωρίς φρούτο (οι επονομαζόμενες γράσο στην γλώσα των μαρμελατζίδων). Ο καφές φυσικά γαλλικός, και το επιστέγασμα; φέτος σε πεντάστερο (νόμιζε) ξενοδοχείο, δεν πρόσφεραν νερό! Το πλήρωνες και με το παραπάνω σε εμφιαλωμένο μπουκαλάκι. Έλεγες δηλαδή το  νερό, νεράκι!
Για να μη με λέτε γκρινιάρα, σημειώνω ότι έχω φάει και το τέλειο, υπέροχα minimal και συγχρόνως εξαιρετικών υλικών, πρωινό του brazil suites, και γι αυτό γνωρίζω τις εξαιρέσεις. Δεν είναι ανάγκη να καταφύγουμε λοιπόν σε τεράστιους μπουφέδες με γερμανικά αλλαντικά ή σολομούς τόνους και παέγιες. Μπορούμε όμως να δούμε το πρωινό, ως αυτό που θα μπορούσε εν δυνάμει να αποτελέσει: ευκαιρία για προβολή των προϊόντων μας. Είναι δύσκολο στην βόρεια Ελλάδα να υπάρχει μια πιατέλα με μπουγάτσα γλυκιά και αλμυρή, και τα περίφημα κουλούρια Θεσσαλονίκης; Ή στην Κρήτη καλτσούνια, τηγανόψωμα και μυζηθρόπιτες με μέλι; Στο Πήλιο και τις Σποράδες στριφτή σκοπελίτικη, και  υπέροχα γλυκά του κουταλιού με στραγγιστό γιαούρτι; Σε όλη την επικράτεια μπορούμε να προσφέρουμε ελιές καλαμών, ποικιλίες από γραβιέρες, καπνιστό (του ιδρύματος), κασέρι (ΠΟΠ), κεφαλοτύρι, φέτα, μανούρι και άλλα υπέροχα τυριά που μπορούν να ανταγωνιστούν τα ξένα. Τα αυγά δεν θα γίνονταν ακόμη καλύτερα μαζί με καβουρμά; Τι λέτε για λίγη κάπαρη και μερικά ντοματίνια σε ένα μπολάκι; Μήπως λίγο λευκαδίτικο σαλάμι θα ήταν καλύτερο από το ζαμπόν; Καλά και τα corn flakes, αλλά έχετε δοκιμάσει σπασμένο ντάκο μέσα σε πρόβειο γιαούρτι; Και κάποιος βρε παιδιά ας ψήσει, επιτέλους, έναν ελληνικό με ένα λουκουμάκι από δίπλα για να τον ρουφήξουμε μερακλίδικα και να τον πιούμε στην υγειά μας. Και μην ξεχάσετε ένα ποτηράκι δροσερό νερό από δίπλα (που ενθουσιάζει τους ξένους, όπου το συναντούν), μιας και ως γνωστόν με τον καφέ δεν τσουγκρίζουμε!
Το θέμα λοιπόν, είναι αν θέλουμε. γιατί κατά τα άλλα, πλούσια τα ελαίη της Ελλάδος σε βρώσιμα! Άντε, μια απόφαση είναι! Μπορούμε να κάνουμε κάτι καλύτερο. (Μπορούμε;)

8.18.2011

Ο Μύλος του κερατά

Αν επισκεφθείτε τον παραθαλάσσιο Πλατανιά, στα Χανιά, μην παραλείψετε να φάτε στον Μύλο του Κερατά (όχι, δεν ξέρω από που είναι εμπνευσμένο το όνομα!). Ένας εξαιρετικός χώρος με διάχυτο το γούστο και διαφορετική διακόσμηση ανάλογα με την εποχή,  θα σας ανταμείψει σίγουρα για την προτίμηση σας. 

Ένα μενού γεμάτο από κρητικές και μη γεύσεις, σερβιρισμένο επαγγελματικά και με ευγένεια.


Αυτή είναι η υπέροχη σαλάτα που εκτός των συνηθισμένων είχε και φασόλια πράγμα που εγώ και η κόρη μου εκτιμήσαμε δέοντος.

Φυσικά κολοκυθοανθοί με στραγγιστό γιαούρτι αλλά και στάκα σαγανάκι (κρεμμώδες τυρί που θα έκανε θραύση και σε ένα φοντύ).

Η μοσχαρίσια μου μπριζόλα (ΤΕΛΕΙΑ!!!)

Και φυσικά το φιλέτο μύλος! Σερβιρισμένο όπως του αξίζει!

Μας υποδέχθηκαν χαρίζοντας στις κυρίες, ασχέτου ηλικίας, από ένα μικρό λουλούδι περασμένο σε φουρκέτα για τα μαλλιά, και η περιποίηση που ακολούθησε δεν υστέρησε στιγμή αυτής της πρώτης θετικής εντύπωσης.