3.30.2011

Διάπορος Κυρ Γιάννη

Το δοκίμασα για πρώτη φορά στη ΔΕΤΡΟΠ σερβιρισμένο  από τον Αντώνη Κιοσέογλου, τον οινολόγο του κτήματος. Επειδή το βρήκα απίστευτο, είπα να το ξαναπιώ στο Γαστροδρόμιο εν Ολύμπω (επόμενη ανάρτηση), έχοντας πλήρη επίγνωση ότι θα το συνοδεύσω με αντάξια πιάτα.
Γιατί αυτό το ξινόμαυρο με 13% πρόσμιξη Syrah αξίζει τα καλύτερα! Βαθύ, γεμάτο, μεθυστικό, με αρώματα από σκούρα φρούτα και νότες από το δρύινο βαρέλι στο οποίο ξεκουράστηκε είκοσι μήνες για να συναντήσει το στόμα μας ανανεωμένο και ξεκούραστο, έτοιμο να το κατακτήσει. Σκούρο, απόλυτο χρώμα και πολύπλοκος, αινιγματικός χαρακτήρας με επίγευση που το κάνει αξέχαστο, αυτό το κρασί είναι μεγάλο. Θέλει και αποζητά αντίστοιχα δυνατές γεύσεις από σχάρα μέχρι κυνήγι, αλλά δεν αποκλείω και το κατσικίσιο chevre που έτσι και αλλιώς μου αρέσει με τα ξινόμαυρα (και χωρίς!).
Πιείτε το τη στιγμή που θα το αγοράσετε, καθώς φρόντισε το κτήμα να λειάνει τις ταννίνες του, ή προτιμήστε να το παλαιώσετε (αντε να δούμε ποιος περιμένει τόσο καιρό) για 10 - 12 χρόνια!
(Για όσους δεν το γνωρίζουν, η Διάπορος είναι ένα πανέμορφο νησάκι της Χαλκιδικής.)

3.29.2011

destination SKG - Γλυκό κουταλιού, όπως λέμε...Παπαγεωργίου

Το γλυκό του κουταλιού στην Βόρεια Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Θεσσαλονίκη, έχει όνομα και το λένε Παπαγεωργίου. Μια οικογένεια, μια πορεία, μια παράδοση και μια ιστορία παράλληλη και συνώνυμη με αυτή του γλυκού, της μαρμελάδας, των λουκουμιών, της βυσσινάδας και της βανίλιας,  με όλες τις  γνωστές μυρωδιές της παιδικής μας σκανδαλιάς και τις  ξένοιαστες γεύσεις των ζεστών καλοκαιρινών μεσημεριών.
 Με ένα μαγαζί στην καρδιά του κέντρου της πόλης, στην Αγίου Μηνά, τα γνωστά στους Θεσσαλονικείς γλυκά, επιμένουν πεισματικά, σε κάθε μας επίσκεψη,  να σε γυρίζουν πίσω στον χρόνο και σε τίποτα να μην θυμίζουν την σύγχρονη επιχείρηση που είναι αυτή τη στιγμή. Η παραδοσιακή συνταγή μαζί με την έναρξη της μακράς πορείας, δόθηκε στο κοινό το 1926 από τον ιδρυτή και τεχνίτη Λάζαρο Παπαγεωργίου παππού των σημερινών ιδιοκτητών. Η ξεχωριστή ποιότητα και η αλάθητη γεύση, έδωσαν γρήγορα τα εχέγγυα στην νέα επιχείρηση να αναπτυχθεί και να αποκτήσει εν έτη 1937 δύο καταστήματα, από τα οποία και το ένα είναι αυτό που λειτουργεί μέχρι σήμερα.
Τριάντα περίπου χρόνια αργότερα, τα παιδιά του Λάζαρου Παπαγεωργίου, ο Νότης (Παναγιώτης) και ο Γιώργος, οι πιο γλυκείς Θεσσαλονικείς, κατά γενική ομολογία, με νέα όνειρα και ορμή, αλλά με την ίδια εμμονή για ποιότητα και την ίδια προσήλωση στην παραδοσιακή συνταγή, κάνουν το μεγάλο βήμα και ιδρύουν τις ιδιόκτητες εγκαταστάσεις παραγωγής στο Καλοχώρι.




Η εταιρεία σήμερα διοικείται από την τρίτη γενιά της οικογένειας που με τις κατάλληλες σπουδές τους,  κατάφερε να παντρέψει την παράδοση και την γεύση, με την σύγχρονες μεθόδους παραγωγής και ποιότητας.
Μπαίνοντας στο μαγαζί των Παπαγεωργίου, μην απορήσετε με τα μεγάλα, μπλε, παλιά καζάνια. Δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία, όπως θα ανακαλύψετε, αν αποφασίσετε να παραγγείλετε χύμα και να μην πάρετε από τα έτοιμα βαζάκια που υπάρχουν στα ράφια. Εκεί, βρίσκονται κάθε είδους γλυκά του κουταλιού, όπως ξινούτσικο βύσσινο, κόκκινο κεράσι, νοστιμότατο (πιστέψτε το) σταφύλι, κλασσικό κάστανο,  παραδοσιακό νεραντζάκι της γιαγιάς μας, αγαπημένο περγαμόντο και απολαυστικό πορτοκάλι και μανταρίνι,  αέρινο τριαντάφυλλο,  εκλεπτυσμένο   σύκο και φράουλα, αναμενόμενο κυδώνι και ασυνήθιστο ντολμά. Όλα έτοιμα να φαγωθούν με τον συνήθη τρόπο, σκέτα με το κουταλάκι, ή για τους μερακλήδες πάνω σε στραγγιστό γιαούρτι, ή ακόμη για τους αμετανόητους γλυκατζήδες, συνοδεία σαντιγής. Αν πάλι κάποιος επιθυμεί μια μαρμελάδα, και εκεί οι επιλογές είναι ατελείωτες, φράουλα, βατόμουρο  και δαμάσκηνο για τους δύσκολους, ροδάκινο, βερίκοκο και πορτοκάλι  για τους κλασσικούς,  κεράσι, βύσσινο και κυδώνι για τους trendy, για μία πλούσια φέτα με βούτυρο ή μέσα στην αγαπημένη πάστα φλώρα και σε γαλλικές τάρτες. Ο υπάλληλος, ντυμένος με την παραδοσιακή παλιά, κλασική, λευκή μπλούζα θυμίζει μαθητευόμενο αλχημιστή, καθώς βυθίζει τις μεγάλες κουτάλες μέσα στις μαρμίτες για να εκτελέσει την παραγγελία σας. Τα τελευταία δε χρόνια υπάρχουν και οι «αποενοχοποιημένες»  μαρμελάδες, αυτές δηλαδή που περιέχουν φρουκτόζη, αντί για ζάχαρη.




Υπάρχει ακόμη το διαχρονικό λουκουμάκι του ελληνικού καφέ, αμυγδάλου ή σκέτο, με μέλι και καρύδι ή πιο εξευρωπαϊσμένο με ινδοκάρυδο στις αξέχαστες  γεύσεις του τριαντάφυλλου, της βανίλιας, του περγαμόντου ή της μαστίχας. Αν το βάλλετε και ανάμεσα σε δύο μπισκότα η γεύση απογειώνεται, όλο και κάτι παραπάνω γνώριζαν άλλωστε οι παλιοί. Μπορείτε να βρείτε ακόμη, το καλύτερο αναψυκτικό δροσιστικό του καλοκαιριού, κατάλληλο ακόμη  και για παιδιά, σε αντίθεση με αυτά που κυκλοφορούν ευρέως, τη βυσσινάδα, αλλά και το αγαπημένο της πιτσιρικαρίας της ασπρόμαυρης εποχής και των επίκαιρων, υποβρυχίου (και για τους νεώτερους, της βανίλιας).




Η βόλτα στο κέντρο της πόλης μπορεί να αποκαλύψει άπειρους γαστριμαργικούς θησαυρούς. Άλλωστε η Θεσσαλονίκη ήταν ανέκαθεν γνωστός γευστικός προορισμός. Ο συγκεκριμένος, παραμένει  εκεί χρόνια και εξακολουθεί να ικανοποιεί γενιές παιδιών, που μένουν πάντα σκανταλιάρικα παιδιά, έτοιμα να αφήσουν άδεια βαζάκια στην ανυποψίαστη νοικοκυρά!  



3.28.2011

Brasil suites

Δεν έχω λόγια. Υπέροχο, στυλάτο, όμορφο, αφαιρετικό, διακριτικό, και κυρίως φιλόξενο με όλη την σημασία της λέξης, ήταν το ξενοδοχείο ( http://www.brasilhotel.gr/ ) που μας ξεκούρασε το τριήμερο που πέρασε στην Αθήνα. Οι σουίτες, μεγάλες και ευχάριστες με λιτή διακόσμηση και διακριτικά χρώματα, τα δωμάτια άνετα να γεμίζουν το μάτι και την ψυχή, το μπάνιο και η κουζίνα άνετα και λειτουργικά, το προσωπικό ευγενικό και εξυπηρετικό ακόμα και σε συνθήκες πίεσης.
Το πρωινό ποιοτικό σε όλα του χωρίς τις υπερβολές των τεράστιων συγκροτημάτων, αλλά πλήρες και προσεγμένο. Κυρίως η ησυχία, αυτό το easy going και η καλή διάθεση και το χαμόγελο, μας έκαναν να ξεκουραστούμε και να αποφασίσουμε ότι θα είναι το μόνιμο μας καταφύγιο στην Αθήνα.
Ακόμη, το εστιατόριο ήταν αρκετά καλό με ενδιαφέροντα πιάτα,


δεν άντεξα και δοκίμασα ένα βραζιλιάνικο πιάτο με όλα του τα συνοδευτικά, το οποίο ήταν εξαιρετικό, ενώ δοκιμάσαμε και τις πέννες με τις γαρίδες

καθώς και μια υπέροχη σαλάτα


και τα πολύ ιδιαίτερα ψωμάκια με τυρί.


Ειλικρινά πολύ πολύ καλό!!!
Το Brasil suites βρίσκεται στην Γλυφάδα (Ελευθερία 4, 2108942124)

3.22.2011

Μπακαλιορομπουκαλοκαταστάσεις

Έρχεται λοιπόν η 25η με τους Ευάγγελους και τα χαράς ευαγγέλια καθότι και Παρασκευή και τριήμερο. Όλοι μας λίγο πολύ, θα τον φάμε τον μπακαλιάρο μας, θα κανονίσουμε και για κανέναν ουζομεζέ, (εγώ δεν ξέρω που να πάω, μιας και θα είμαι στην Αθήνα, οπότε δέχομαι και προτάσεις), και όσο να πείς πάλι θα έρθει εκείνο το wine list και δεν θα ξέρουμε τι να διαλέξουμε!
Δίνω οδηγίες προς ναυτιλλομένους και ο καθένας ας κάνει ό,τι καταλαβαίνει!
Εγώ, λοιπόν, τους ουζομεζέδες, τι να πω, τους προτιμώ με ούζο! Έτσι δεν με ενοχλεί ούτε το ξύδι στα παστά, ούτε τα λεμόνια στα καπνιστά, ούτε τα τουρσιά, τίποτα από τα λατρεμένα μου πιάτα τέλος πάντων. Από τα ούζα, μου αρέσει το Μαγεία, αλλά προτιμώ και του Πιτσιλαδή, το βρίσκω όμως σπανιότερα. Γενικά το θέλω το ούζο σχετικά ελαφρύ και αρωματικό. Αυτά όμως είναι γούστα.
Αν πιω με αυτούς τους μεζέδες κρασί, μόνο το ασύρτικο μπορώ να σκεφτώ τόσο μυτερό και σπιρτόζικο στον ουρανίσκο μου. Είμαι λάτρης του, και αγαπημένο μου είναι του Σιγάλα (άλλη ανάρτηση), το φρέσκο και όχι το περασμένο από βαρέλι, που νομίζω ότι θα μου κόψει σαν ξυράφι τον ουρανίσκο.
Αν θέλετε κάτι μαλακό και αρωματικό, αλλά ζωντανό και ατακτούλι συγχρόνως μπορείτε να δοκιμάσετε τις λευκές ευχές Ερατεινές της Πιερίας Ερατεινής (ασύρτικο, chardonnay , μαλαγουζιά), ή το λευκό της τέχνης αλυπίας (Sauvignon blanc).
Αν πια δεν μπορείτε να αποχωριστείτε τα μοσχάτα, δοκιμάστε μία Λημνία γη του Χατζηγεωργίου, για αλλαγή από το απλό Λήμνος.
Αφού θα φάτε ψάρι και ψαρικά, μην παραλείψετε να ξεπλύνετε το στόμα σας στο τέλος του γεύματος, με ένα γλυκό που θα μπορούσε να είναι ο εξεζητημένος Μελίτης του Μούντριχα (κτήμα Αβαντίς), το κλασσικό Vinsanto, αλλά και η πατρινή tentura (λικέρ από κανέλα και γαρύφαλο), και προχωρήστε στα γλυκά! 

Σοκολάτα...μαγεία...

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Γ για τις υπέροχες σοκολάτες Sprungli που έφερε από την Ελβετία, και απολαύσαμε ένα βράδυ οι δυο μας. Η εταιρεία είναι από τις παλαιότερες σοκολατοποιίες της Ελβετίας αλλά διατηρεί και φοβερό (και τεράστιο) μαγαζί - καφέ στο κέντρο της Ζυρίχης.
Θα το πω, μπορεί να μην είναι φτηνές (επιεικώς, πανάκριβες), αλλά τέτοια γεύση λεπτή σαν ποίημα, ακόμα και για εμάς τους μη γλυκατζήδες, δεν μπορώ να μην την εκθειάσω! Οι συγκεκριμένες σοκολάτες ήταν η μία σκούρη με 75% κακάο, που είναι και η αδυναμία μου, και η άλλη γάλακτος, που όμως δεν έχανε σε τίποτα από την φινέτσα της! Μοναδικές και εξαιρετικές, με απερίγραπτη ολοκληρωμένη γεύση, και σώμα που έλιωνε κομμψά μέσα στο στόμα.
Όσοι δεν πρόλαβαν να δοκιμάσουν, ξέρουν αυτοί, να μην μας κρατάνε κακία! Είναι από τις ελάχιστες φορές που δεν αφήνω ίχνος γλυκού για περίσσευμα. Δεν πειράζει, την άλλη φορά!  

3.17.2011

Chardonnay Κατσαρού


Κάποια στιγμή πριν χρόνια, όταν δούλευα σε κάβα και προσπαθούσα να εξυπηρετήσω πελάτες, βρίσκοντας το κατάλληλο κρασί για κάθε περίπτωση, με είχε πλησιάσει μια κυρία γύρω στα εξήντα, ψάχνωντας να βρεί το chardonnay που είχε βάλει στο φαγητό της και είχε γίνει τόσο νόστιμο. Εννοείτε ότι εντυπωσιάστηκα και μόνο που έβαλε chardonnay. Ψάχνοντας λοιπόν μέσα στην κάβα και δείχνοντας της διάφορες ετικέτες, με διέκοψε ανυπόμονα, και με ενημέρωσε προς μεγάλη μου έκπληξη ότι η ετικέτα είχε πάνω ένα λουλουδάκι! Διστακτικά της έδειξα αυτό του Κατσαρού, και αυτή αναφώνησε με χαρά! Αναρωτήθηκα, δυνατά αν όντως προσθέτει ένα τέτοιας ποιότητας κρασί στο φαγητό, και αυτή με απόλυτα φυσικό τρόπο, με διαβεβαίωσε ότι το κάνει υπέροχο. Ευχαριστώ πολύ! Δεν είχα καμμία αμφιβολία!
Τι να πει κανείς για αυτό το υπέροχο λευκό, που να είναι αντάξιο του πλούτου του;
Τι να πει κανείς για να μην αδικήσει αυτή τη μύτη και το στόμα που δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο κανέναν λάτρη της κοσμοπολίτικης ποικιλίας;
Αυτός ο χρυσοκίτρινος οίνος με τις διακριτικές πράσινες ανταύγες, γεμίζει γρήγορα το ποτήρι με λεπτά αρώματα λουλουδιών αλλά και άγουρων εσπεριδοειδών, με λίγες νότες ξύλου (προφανώς πελεκημένου δρύινου, και όχι απελέκητου) και βανίλιας, ευγενικής χορηγία του βαρελιού από το οποίο πέρασε. Πολύπλοκο στο στόμα, πλούσιο και παχύ, κερδίζει τον ουρανίσκο, χαρίζοντας σώμα και διάρκεια.
Το παντρεύω εύκολα με μυδοπίλαφα, μακαρονάδες θαλασσινών, ειδικά με γαριδό-, καραβιδό- και αστακό - , αλλά και με λευκά κρέατα μαγειρεμένα ελαφριά, αλλά ακόμα και ελαφριά πικάντικα. Μου αρέσει, πολύ και το εύρημα του διαφορετικού λουλουδιού της εγχώριας χλωρίδας ανά σοδειά στη ετικέτα του!
Ένα άψογο chardonnay, που αξίζει να συνοδεύσει ένα πιάτο αξιώσεων!

3.16.2011

Destination SKG - 100+7 υπέροχες θάλασσες


Ένα υπέροχο εστιατόριο με ψαγμένες θαλασσινές γεύσεις που καταφέρνει πάντα να μου απογειώσει την διάθεση, και να μου φτιάξει το κέφι, no matter what. Το έχω συνδυάσει με το απόγευμα της Παρασκευής, καθώς μου αφαιρεί την φόρτιση και την κούραση της εβδομάδας, και με προετοιμάζει να υποδεχτώ το Σαββατοκύριακο που έρχεται. Απλός, αλλά πρωτότυπος χώρος, ευγενικοί και εξυπηρετικοί σερβιτόροι, και ένα ενδιαφέρον και δημιουργικό μενού έτοιμο να ευφράνει την στοματική και γαστρική κοιλότητα του καλοφαγά.
Υπάρχουν πιάτα που παραγγέλνω κάθε φορά, αφού αρνούμαι πεισματικά να τα απαρνηθώ, όπως το καρπάτσιο τόνου:
και άλλα που αλλάζω κάθε φορά για να δοκιμάζω καινούρια.
Από τα κλασσικά αχνιστά μύδια, που μόνο κλασσικά δεν είναι, με την ελαφριά ευωδιά του σκόρδου και την έντονη αλμύρα της θάλασσας
την new entry γεύση στον ουρανίσκο μου της σουπιάς με το μελάνι της και το ριζότο βουτύρου, που τόσο διστακτικά παραγγείλαμε, αλλά για ακόμα μια φορά μας δικαίωσε:
Την υπέροχη "τουρτίτσα" από φιλέτο γλώσσας και καπνιστής πέστροφας μέσα σε κρέμα γάλακτος με σέλινο, που μας σύστησε καλός φίλος και μας έκανε να μουρμουρίζουμε (και να γουργουρίζουμε)ευτυχισμένοι,
Όλα αυτά κολύμπησαν στο πάντα υπέροχο και παχύ Chardonnay του Κατσαρού (δείτε σε επόμενη ανάρτηση), και καθώς το τιμήσαμε δεόντως (2 μπουκάλια για 2 άτομα, νομίζω ότι είναι υπεραρκετά...) προτιμήσαμε να μην πιούμε τα ηδύποτα που μας πρόσφεραν, αλλά να ξεπλύνουμε το στόμα μας με ένα ελαφρύ sorbet λεμονιού και να συνεφέρουμε το μυαλό μας από το γευστικό όργιο με espresso!

Ανυπομονώ για την επόμενη φορά!
(Καλαποθάκη 8-10, Θεσσαλονίκη, 2310233173)
Καλαποθάκη 8-1024
Θεσσαλονίκη

3.10.2011

Τα fast food στα χρόνια της κρίσης




Είναι κάτι σαν τον έρωτα στα χρόνια της χολέρας μόνο που του λείπει και ο ρομαντισμός και η μαγεία.
Δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, λοιπόν, αλλά και τα φαστφουντάδικα την περνάνε την κρίση τους. Μόνο που αντί να κρατήσουν μια σταθερή ποιότητα, αυτήν τέλος πάντων που διαθέτουν, καταφεύγουν σε άλλες λύσεις.
Καταρχήν, το προσωπικό που έχουν τον τελευταίο καιρό είναι, το λιγότερο, απρόσεκτο ή μη εκπαιδευμένο. Και για όποιον νομίζει ότι κοροϊδεύω, σας λέω ότι δεν ξέρουν όλοι να τυλίγουν ένα σάντουιτς. Μη γελάτε! Αν αρχίσουν η μουστάρδα, η κέτσαπ και τα λάδια να πέφτουν στο παλτό σας επειδή ο τυλιχτής βαριόταν να τυλίξει σωστά αυτό που πήρατε, θα σας πω εγώ!
Έπειτα, όλοι βγάλανε προϊόντα χαμηλότερα σε τιμή. Βέβαια, θα δείτε ότι είναι κατά πολύ υποδεέστερα των κανονικών, αλλά τέλος πάντων, λες καλά έκαναν, να φάει ο κόσμος. Αυτό που δεν γνωρίζω, είναι, αν από αυτά κερδίζει ο καταναλωτής, ή πιο πολύ η εταιρεία που χρησιμοποιεί ό,τι περίσσεψε και δεν μπορούσε να μπει αλλού, και αντί να το πετάνε το πουλάνε, οπότε βγάζουν και παραπάνω από πριν. Αυτό το ερώτημα φαντάζομαι ότι θα μείνει αναπάντητο...
Τέλος, βλέπω κάτι πακετάκια (χάμπουργκερ, πατάτες, αναψυκτικό) που πουλιούνται κοντά στην μισή τιμή από αυτήν που είχαν πριν, και αναρωτιέμαι! Και αυτό, θα μου πείτε, σε πείραξε; Όχι, αλλά αν έχουν κέρδος με αυτές τις τιμές, που σίγουρα θα έχουν, φαντάσου πόσα βγάζανε πριν...
Τα παραπάνω μπορεί να μην ισχύουν για όλα τα φαστφουντάδικα, και αν γίνονται για να διατηρηθούν οι θέσεις εργασίες, δεν έχω ενστάσεις, αλλά ψάξτε το λίγο, και θα δείτε ότι μάλλον θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι κάτι τρέχει. Από την άλλη, μπορεί να ακολουθούν την πιο διαδεδομένη συμβουλή των ημερών μας, να μετατρέπουν την κρίση σε ευκαιρία, για μεγαλύτερο κέρδος.

Η φωτογραφία είναι από το http://www.freedigitalphotos.net/

3.09.2011

Κτήμα Μερκούρη


Να και ένα κρασί από την Πελοπόννησο, για να μην κατηγορηθώ και για υπέρ τοπικισμό με τόσα ξινόμαυρα! Ένα κρασί ιδιαίτερο, από ένα ιστορικό κτήμα, καθώς δεν είναι πολλοί οι ελληνικοί αμπελώνες που μπορούν να περηφανεύονται για παράδοση από το 1860. Αλλά και η σύνθεση του είναι μοναδική. Αποτελείται από δύο ποικιλίες από τις οποίες η μία δεν πολυχρησιμοποιείται στον ελλαδικό χώρο, δηλαδή το ιταλικό refosco, ενώ η άλλη παραχρησιμοποιείτε τόσο που την ξέρουν και οι πέτρες, μιας και φτιάχνει έναν από τους οίνους με ονομασία κατά παράδοση, την μαυροδάφνη.
Είναι ένα κρασί με βαθύ, πλούσιο χρώμα και παχύ, γεμάτο σώμα που εξισορροπεί άψογα τις τανίνες και τα ζάχαρα των δύο ποικιλιών, και παντρεύει θαυμάσια τα αρώματα των κόκκινων φρούτων με αυτά της βανίλιας και του φρέσκου βουτύρου που του δίνει το βαρέλι από το οποίο πέρασε. Αποτελεί, δε, εξαιρετική λύση για πλειάδα μαγειρευτών και άλλων γευμάτων, ακόμη και αν δεν γνωρίζουμε τα γούστα και τις προτιμήσεις των συνδαιτυμόνων ή των καλεσμένων μας, καθώς συμβαίνει να ταιριάζει σε πολλές μύτες και στόματα και έχει έναν σπάνιο χαρακτήρα κομψότητας, αλλά και ουσίας να προσφέρει στον οινόφιλο. 

3.07.2011

Ταραμάς ο ελληνικός


Αυτό το δώρο της Σαρακοστής που δεν αφήνει κανέναν πικάντικο ουρανίσκο ή λάτρη του ούζου ασυγκίνητο,μπορούμε να το βρούμε σε διάφορες μορφές (ακατέργαστο ή έτοιμο) και χρώματα (λευκό ή ροζ). Το πρόβλημα του είναι βασικά ότι όπως πολλές από τις γαστρονομικές απολαύσεις εξαρτάται σχεδόν εξ' ολοκλήρου από την πρώτη ύλη. Πάντως αν τύχει και βρείτε καλό λευκό ταραμά, αξίζει να ξοδέψετε αρκετό λάδι για να φτιάξετε τον αυθεντικό.
Αυτό γίνεται ως εξής: Σε μια πιατέλα βάζετε τον ταραμά και προσθέτοντάς σιγά σιγά χυμό λεμονιού (για 200 γραμμάρια περίπου δυόμισι με τρία λεμόνια) και ανακατεύεται με κυκλικές κινήσεις πάντα προς την ίδια κατεύθυνση. Όταν τελειώσει το στάδιο αυτό, ξεκινάμε κατά τον ίδιο τρόπο να προσθέτουμε λάδι. Σιγά σιγά θα πήζει το μείγμα και στο τέλος θα στέκεται. Αυτή η ποσότητα ταραμά μπορεί άνετα να δεχτεί και 3 ή και ακόμη παραπάνω φλυτζάνια λαδιού. Αυτός ο ταραμάς είναι μοναδικός ουζομεζές, και δεν έχει καμία σχέση με αυτούς στους οποίους βάζουν ψωμί, πατάτα και δεν ξέρω τι άλλο. Δεν λέω είναι λίγο κουραστικός, χρονοβόρος και ακριβός, αλλά πιστέψτε με αξίζει να τον δοκιμάσετε! Καλή Σαρακοστή!

3.02.2011

styling...που δεν υπάρχει!

Δείτε αυτές τις φωτογραφίες που θα μας κάνουν να μην μπορούμε να ξαναμιλήσουμε για food styling ποτέ ξανά! Είναι του Fulvio Bonavia και μάλλον θα σας αφήσουν άναυδους.
τσαντούλα για την βραδυνή σας έξοδο!


Μπαλαρίνες για άνετο shopping
Τσόκερ που κλέβει τις εντυπώσεις
Ομπρελίτσα για τις βροχερές μέρες σαν την σημερινή

Καπελάκι για όλα τα wild things


Ναι...ΔΕΧΟΜΑΙ!


Και τσαντούλα για πιο casual εμφανίσεις.

Περισσότερα θα βρείτε στο http://www.fulviobonavia.com/

Πραγματικά ΦΟ-ΒΕ-ΡΟΣ!!!