2.17.2011

Εγώ και το κρασί /me, myself and wIne

Προχθές προσπαθούσα να κάνω μια ανασκόπηση της σχέσης μου με το κρασί, να καταλάβω από που ξεκίνησε αυτός ο τρελός έρωτας που μου προσέφερε κατά καιρούς μικρές (και ενίοτε μεγάλες) απολαύσεις και μου χάρισε γευστικές εκπλήξεις που ποτέ δεν φανταζόμουν ότι υπήρχαν. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, το κρασί έρεε άφθονο στο σπίτι μας και στόλιζε πανυγυρικά κάθε γιορτή ή ακόμα και το απλό κυριακάτικο τραπέζι. Άλλωστε, κάθε τραπέζι είναι ευκαιρία γιορτής, αφού εκ των πραγμάτων συνεπάγεται ότι είμαστε καλά και είμαστε μαζί. Αυτό που ξένιζε κάθε επισκέπτη που τύχαινε να μοιράζεται μαζί μας το φαγητό είναι η απουσία, η παντελής έλλειψη της coca-cola, αλλά και γενικότερα οποιουδήποτε αναψυκτικού. Απλά δεν υπήρχαν. Στο ελληνικό οικογενειακό τραπέζι της δεκαετίας του 80 και βάλε, ήταν αδιανόητο για μικρούς και μεγάλους να μην υπάρχει το βασικό αυτό γαστρονομικό προιόν. Άλλωστε ως γνωστόν η coca-cola πάει με όλα, και αυτό ήταν προφανές και από την τότε διαφημιστική καμπάνια που ακολουθούσε η εταιρεία, με καλύτερη στιγμή της το "First time first love" που συγκινούσε όλες τις ηλικίες και όχι αδικαιολόγητα. Παρόλαυτά στο σπίτι μας δεν είχαμε και δεν παίρναμε. Αντ' αυτού μερικές σταγόνες κρασί ρόδιζαν το νερό μας από μια ηλικία και μετά και μπορούσαμε και εμείς περήφανα να τσουγκρίσουμε τα ποτήρια μας και να ευχηθούμε στην υγειά μας. Μάλλον κάπως έτσι ξεκινήσαμε την κοινή μας πορεία το κρασί και εγώ. Αργότερα όταν ανακάλυψα συγκεκριμμένες ιδιαιτερότητες των γευστικών μου καλύκων, αφού πάντα μου άρεσαν οι έντονες γεύσεις, στράφηκα προς το ξινόμαυρο και για χρόνια δεν κοίταξα πίσω. Όσο πιο στυφό, πιο ταννικό, πιο σωματώδες, τόσο περισσότερο το προτιμούσα. Βέβαια με αυτόν τον τρόπο, έχασα και έχασα πολλά. Σπανίως δοκίμαζα κάποια άλλη ερυθρή ποικιλία, και όσο για τα λευκά; Ας γελάσω! Δεν τα θεωρούσα καν κρασιά. Ευτυχώς αργότερα άνοιξα το μυαλό και το στόμα μου και τα δοκίμασα όλα. Και όταν λέω όλα εννοώ ΟΛΑ. Και το τι ανκάλυψα δεν λέγεται. Κρατώντας ως αγαπημένη ποικιλία το ρωμαλέο Ναουσέικο κρασί, έμαθα για μαλακά βελούδινα syrah, δουλεμένα merlot και cabernet, βαθυκόκκινα αγιωργίτικα και πικάντικο λημνιό, κοφτερά αγαπημένα ασύρτικα, γήινα κοσμοπολίτικα chardonnay, αρωματικά sauvignon, και ο κατάλογος συνεχίζεται αέναα. Μμμμμμ... υγράθηκε το στόμα μου από την επίθυμία για ένα νοστιμούτσικο ροζέ ξινόμαυρο, χρώμα που ως Έλληνες ξεχνάμε χαρακτηριστικά, γι' αυτό σταματάω εδώ.



Just the other day I was trying to go back and find out the way I fall in love with wine, experienced small (and sometimes great) pleasures and was offered taste surprises, that I could never imagine. As long as I can remember myself, wine was always present in great amounts in every celebration, or in just our usual Sunday gathering around our family table. Afterall, every food gathering is a celebration, since it means that we are all well and together. The thing that always was considered to be strange by any of our guests that happened on some occasions to share our food, was the complete absence of coca-cola, or any other soft dring, for that matter. We just didn't have any. In the greek family table of the eights or more, it was unbeleivable for young and older ones, that the basic goumed product was missing. It is, lets not forget, known to the universe, that coca-cola is a match for everything and this was of course cultivated also by the very succesfull advertisement campaign, with its best moment the known "First time, first love" spot that moved everyone, including myself. Anyway, in our house we didn't have any and we didn't buy any. On the contrary some drops of red wine might colour the water in our glasses after a certain age, and we could proudly cheer. This is probably the way my relationship with wine begun. Later on I found out certain particularities of my taste id, since I always enjoyed strong tastes, I turned to the greek variety xinomavro, and never looked back. The more full bodied and tannic it was, the more I prefered it. Ofcourse by following this manner I lost too much. I rarely considered trying another red wine and as for the white ones, I never thought they were even real wines. Thank God, after some years I opened my mind and my mouth and I tried everything. And I mean EVERYTHING. I can't even begin to describe what I found out. Of course the strong beloved Naoussa wine remained my favourite one, but I also enjoyed soft, velvet syrah, matured merlot and cabernet, deep red agiorgitiko and spicy limnio, along with my favourite edgy asyrtico, earthy cosmopolitan chardonnay, aromatic sauvignon, and I can keep on going on endlessly.Mmmmmm....my mouth just became wet and I have an unbeatable wish for a rose xinomavro, a color that we Greeks always forget. So I will stop right here.

No comments: