2.25.2011

Rioja, ένα κρασί για δυνατούς...ουρανίσκους

Είμαι φανατική των ελληνικών κρασιών και λόγω φιλοσοφίας και αρχής, αλλά και ίσως γιατί μου ταιριάζουν αυτά που διαλέγω στην γεύση, μιας και έχω εντρυφήσει στην προσωπική μου γευστική παλέτα και ξέρω τι αναζητώ και που να το βρω. Παρόλα αυτά κατά καιρούς κάνω εξαιρέσεις, και έτσι πολλές φορές έχω την τύχη να συναντώ διαμάντια, τουλάχιστον για την δική μου στοματική κοιλότητα, και να αυξάνω την ποικιλία των γεύσεων μου.
Συγκεκριμένα, έχω μια ιδιαίτερη αγάπη προς τα ισπανικά κρασιά, αλλά και γενικά μου αρέσει η Ισπανία σαν χώρα, οι άνθρωποι της, τα tapas και τα pinchos το φλαμέγκο, ο καφές τους (cafe con laitche) μοναδικός στο είδος του, αλλά ας σταματήσω εδώ, γιατί άρχισα ήδη να ονειρεύομαι ένα ταξιδάκι στην Βαρκελωνη. Από τα κρασιά, λοιπόν, της Ισπανίας μου αρέσουν ιδιαίτερα αυτά της περιοχής της Rioja που βρίσκεται στα βόρεια και ανατολικά της χώρας, και είναι από τις παλαιότερες οινοπαραγωγικές περιοχές της Ευρώπης, αφού θεωρείται ότι  καλλιεργήθηκε πρώτα από τους Ρωμαίους κατακτητές.
Πρόκειται για κρασιά, έντονα κόκκινα, με αρώματα ταιριαστά με το φρέσκο βούτυρο και την βανίλια του βαρελιού, και γεύση που κερδίζουν αμέσως τις εντυπώσεις, και κουβαλούν έντονο σώμα όπως και ευγενικές τανίνες στην μακριά τους παράδοση. Παλαιότερα, ήταν σίγουρο ότι θα περάσουν από βαρέλι, και μάλιστα μία σοδειά, θα μπορούσε να βγει στην αγορά ακόμα και σαράντα χρόνια μετά. Ναι, δεν έγραψα λάθος σαράντα χρόνια. Τον τελευταίο όμως καιρό υπάρχει η τάση να ελαττωθεί αυτός ο χρόνος, και έτσι γίνεται στα περίπου τέσσερα με δέκα χρόνια, μπορούμε να τα απολαύσουμε.
Κρασιά Rioja υπάρχουν πολλά, και σε ποιότητες και φυσικά και σε τιμές, αλλά αυτό που έχω ξεχωρίσει και στο οποίο δεν μπορώ να αντισταθώ είναι η Rioja Marques de Riscal. Η εταιρεία που το παράγει λειτουργεί από το 1860, και ήταν από τις πρώτες που χρησιμοποίησε τις γαλλικές τεχνικές οινοποίησης σε μη γαλλικό έδαφος. Αν το πιείτε, θα βρείτε μέσα του την ιστορία της περιοχής και την μαγεία της πλούσιας ισπανικής γης.
Εξαιρετικό, χωρίς περιττά σχόλια.

2.24.2011

Σπαράγγια της αντίστασης


Ναι, ναι, το ξέρω...είναι Τσικνοπέμπτη σήμερα, αλλά θα αντισταθώ! Δεν θα γράψω για κρέας! Τον τελευταίο καιρό έχω μπουχτίσει, και αφού οι διατροφικές μας συνήθειες δεν περιορίζουν το κρέας σε μία φορά την εβδομάδα,αποφάσισα να διαφοροποιηθώ!
Πήρα τέλεια φρέσκα σπαράγγια, τα οποία και δεν έχουν καμία σχέση, ούτε με τα κατεψυγμένα, και φυσικά ούτε με αυτά στα βαζάκια και τις κονσέρβες, τα ζεμάτισα για ένα πεντάλεπτο περίπου και τα τσιγάρισα σε φρέσκο βουτυράκι.Κατόπιν τα έβαλα σε ένα ταψάκι και τα περιέλουσα (!) με νοστιμότατη μπεσαμέλ. Και τώρα το μυστικό! Έκοψα μικρά κυβάκια σύγκλινο Μάνης και τα σκόρπισα πάνω στην μπεσαμέλ. Σκέφτηκα γιατί μόνο μπέικον και προσούτο; Δεν μπορούμε και πιο ελληνικά; Και η απάντηση (ομόφωνη) είναι ότι μπορούμε. Δοκιμάστε το αφού το φουρνίσετε για περίπου ένα μισάωρο στους 180 βαθμούς.

2.22.2011

Σολoμός με παραλλαγές

Μπορώ να τον φάω για μεσημεριανό ή να είναι μια διαφορετική σαλάτα σε ένα δείπνο για εκλεκτούς καλεσμένους! Ο σολομός όπως και να το κάνουμε ακόμα και στις μέρες μας που δεν είναι πλέον έδεσμα για τους λίγους, προσδίδει μία αίσθηση πολυτέλειας και πληθώρας, και συνήθως αρέσει!
Η συγκεκριμένη σαλάτα είναι σγουρή, νερόβραστες φακές, σολομός, κρεμμύδι και κάπαρη, λάδι και λεμόνι, και την προηγούμενη βδομάδα την έφτιαξα και την έφαγα χωρίς να βαρεθώ τρεις φορές! Γρήγορη έτσι; Ναι, τελικά έχει μεγάλη πέραση ο σολομός!

2.17.2011

Εγώ και το κρασί /me, myself and wIne

Προχθές προσπαθούσα να κάνω μια ανασκόπηση της σχέσης μου με το κρασί, να καταλάβω από που ξεκίνησε αυτός ο τρελός έρωτας που μου προσέφερε κατά καιρούς μικρές (και ενίοτε μεγάλες) απολαύσεις και μου χάρισε γευστικές εκπλήξεις που ποτέ δεν φανταζόμουν ότι υπήρχαν. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, το κρασί έρεε άφθονο στο σπίτι μας και στόλιζε πανυγυρικά κάθε γιορτή ή ακόμα και το απλό κυριακάτικο τραπέζι. Άλλωστε, κάθε τραπέζι είναι ευκαιρία γιορτής, αφού εκ των πραγμάτων συνεπάγεται ότι είμαστε καλά και είμαστε μαζί. Αυτό που ξένιζε κάθε επισκέπτη που τύχαινε να μοιράζεται μαζί μας το φαγητό είναι η απουσία, η παντελής έλλειψη της coca-cola, αλλά και γενικότερα οποιουδήποτε αναψυκτικού. Απλά δεν υπήρχαν. Στο ελληνικό οικογενειακό τραπέζι της δεκαετίας του 80 και βάλε, ήταν αδιανόητο για μικρούς και μεγάλους να μην υπάρχει το βασικό αυτό γαστρονομικό προιόν. Άλλωστε ως γνωστόν η coca-cola πάει με όλα, και αυτό ήταν προφανές και από την τότε διαφημιστική καμπάνια που ακολουθούσε η εταιρεία, με καλύτερη στιγμή της το "First time first love" που συγκινούσε όλες τις ηλικίες και όχι αδικαιολόγητα. Παρόλαυτά στο σπίτι μας δεν είχαμε και δεν παίρναμε. Αντ' αυτού μερικές σταγόνες κρασί ρόδιζαν το νερό μας από μια ηλικία και μετά και μπορούσαμε και εμείς περήφανα να τσουγκρίσουμε τα ποτήρια μας και να ευχηθούμε στην υγειά μας. Μάλλον κάπως έτσι ξεκινήσαμε την κοινή μας πορεία το κρασί και εγώ. Αργότερα όταν ανακάλυψα συγκεκριμμένες ιδιαιτερότητες των γευστικών μου καλύκων, αφού πάντα μου άρεσαν οι έντονες γεύσεις, στράφηκα προς το ξινόμαυρο και για χρόνια δεν κοίταξα πίσω. Όσο πιο στυφό, πιο ταννικό, πιο σωματώδες, τόσο περισσότερο το προτιμούσα. Βέβαια με αυτόν τον τρόπο, έχασα και έχασα πολλά. Σπανίως δοκίμαζα κάποια άλλη ερυθρή ποικιλία, και όσο για τα λευκά; Ας γελάσω! Δεν τα θεωρούσα καν κρασιά. Ευτυχώς αργότερα άνοιξα το μυαλό και το στόμα μου και τα δοκίμασα όλα. Και όταν λέω όλα εννοώ ΟΛΑ. Και το τι ανκάλυψα δεν λέγεται. Κρατώντας ως αγαπημένη ποικιλία το ρωμαλέο Ναουσέικο κρασί, έμαθα για μαλακά βελούδινα syrah, δουλεμένα merlot και cabernet, βαθυκόκκινα αγιωργίτικα και πικάντικο λημνιό, κοφτερά αγαπημένα ασύρτικα, γήινα κοσμοπολίτικα chardonnay, αρωματικά sauvignon, και ο κατάλογος συνεχίζεται αέναα. Μμμμμμ... υγράθηκε το στόμα μου από την επίθυμία για ένα νοστιμούτσικο ροζέ ξινόμαυρο, χρώμα που ως Έλληνες ξεχνάμε χαρακτηριστικά, γι' αυτό σταματάω εδώ.



Just the other day I was trying to go back and find out the way I fall in love with wine, experienced small (and sometimes great) pleasures and was offered taste surprises, that I could never imagine. As long as I can remember myself, wine was always present in great amounts in every celebration, or in just our usual Sunday gathering around our family table. Afterall, every food gathering is a celebration, since it means that we are all well and together. The thing that always was considered to be strange by any of our guests that happened on some occasions to share our food, was the complete absence of coca-cola, or any other soft dring, for that matter. We just didn't have any. In the greek family table of the eights or more, it was unbeleivable for young and older ones, that the basic goumed product was missing. It is, lets not forget, known to the universe, that coca-cola is a match for everything and this was of course cultivated also by the very succesfull advertisement campaign, with its best moment the known "First time, first love" spot that moved everyone, including myself. Anyway, in our house we didn't have any and we didn't buy any. On the contrary some drops of red wine might colour the water in our glasses after a certain age, and we could proudly cheer. This is probably the way my relationship with wine begun. Later on I found out certain particularities of my taste id, since I always enjoyed strong tastes, I turned to the greek variety xinomavro, and never looked back. The more full bodied and tannic it was, the more I prefered it. Ofcourse by following this manner I lost too much. I rarely considered trying another red wine and as for the white ones, I never thought they were even real wines. Thank God, after some years I opened my mind and my mouth and I tried everything. And I mean EVERYTHING. I can't even begin to describe what I found out. Of course the strong beloved Naoussa wine remained my favourite one, but I also enjoyed soft, velvet syrah, matured merlot and cabernet, deep red agiorgitiko and spicy limnio, along with my favourite edgy asyrtico, earthy cosmopolitan chardonnay, aromatic sauvignon, and I can keep on going on endlessly.Mmmmmm....my mouth just became wet and I have an unbeatable wish for a rose xinomavro, a color that we Greeks always forget. So I will stop right here.

2.16.2011

Μύκητες...

Θυμάμαι ό,τι κάποτε στο σχολείο λέγαμε για τους μύκητες ότι γενικά είναι παράσιτα και ζουν εις βάρος των οργανισμών στους οποίους προσκολλώνται. Είναι, όμως, περίεργο ότι πέραν του ότι μας προσφέρουν σε συντριπτικό βαθμό σχεδόν το σύνολο των gourme προϊόντων, αφού χάρη σε αυτούς έχουμε τυριά, κρασιά και διάφορα αρτοσκευάσματα, είναι και από μόνοι τους gourme. Και για όσους δεν κατάλαβαν μιλάω για τα αγαπημένα μου, τα θεικά μανιτάρια, που πριν από τριαντα χρόνια ήταν σχεδόν άγνωστα, τουλάχιστον στον Έλληνα καταναλωτή. Από τα κοινά, μέχρι τα portobello, τα πλευρώτους και την εξεζητημένη τρούφα, φρέσκα, αποξηραμένα ή κατεψυγμένα είναι έτοιμα να προσφέρουν στον τυχερό καλοφαγά τον πλούτο της γεύσης τους. Μαγειρεμένα με σκόρδο, κρασί, λεμόνι, γεμιστά ή απλά στην σχάρα, τριμμένα πάνω σε foie gras ή μακαρονάδες, μέσα σε σάλτσες ή ωμά σε σαλάτες, σε ριζότο ή ακόμη και φρικασέ σε αντικατάσταση του κρέατος, τα μανιτάρια δίνουν μια πλειάδα διαφορετικών γεύσεων. Απολαύστε τα με όποιο τρόπο μπορείτε και θέλετε, και αφήστε τα να σας οδηγήσουν σε καινούριες γευστικές εμπειρίες!

2.14.2011

Καβουρμάς με αυγά γιουβετσάκι



Κάτι εύκολο και γρήγορο με μοναδική γεύση, που μπορεί να συνοδευτεί από λαχανικά ή ρύζι και να διαφοροποιήσει το απλό, αλλά για κάποιους αξεπέραστο, ομελέτα με καβουρμά. Για αυτούς που δεν γνωρίζουν, ο καβουρμάς αποτελείται από κομμάτια βραστού κρέατος, βοδινού και πρόβειου, μαζί με τον συμπυκνωμένο ζωμό τους και διάφορα καρυκεύματα. Είναι ονομαστό ελληνικό προϊόν, είναι ιδιαίτερα γνωστός της Θράκης, και μαζί με τις πηχτές, μπορεί να σταθεί ισάξια απέναντι στις ευρωπαϊκές τερρίνες που τα τελευταία χρόνια έγιναν μόδα. Εδώ τον έφτιαξα απλά, τοποθετώντας τον μέσα σε μικρά γιουβετσάκια, και προσθέτοντας ένα αυγό και λίγο φρέσκο βούτυρο (καλά όχι και πολύ λίγο!), και αμέσως στον προθερμασμένο στους 180 βαθμούς φούρνο για κανένα εικοσάλεπτο. Σας παροτρύνω όμως, για να αποκτήσει κάποια υγρασία να προσθέσετε και διάφορα λαχανικά, όπως πιπεριές σε διάφορα χρώματα, κολοκυθάκι, και άλλα, σε μικρά κομματάκια.
Απλά θεϊκό!

2.09.2011

Σαλάτα ό,τι νάναι / Whatever salad

Σήμερα μόνη στο σπίτι έφαγα την αγαπημένη μου σαλάτα. Αυτή που φτιάχνω με ό,τι υπάρχει στο ψυγείο μου. Και αυτή τη φορά η σοδειά ήταν πλούσια... ε! πρόσθεσα και ένα touch gourmet και ιδού το αποτέλεσμα. Έχουμε και λέμε λοιπόν, σαλάτα πράσινη (όχι μαρούλι, δεν παίρνω ποτέ γιατί το βρίσκω λιγάκι άνοστο), φασόλια νερόβραστα, ντομάτα, κρεμμύδι, ελιές καλαμών, φέτα που ζεστάθηκε με tabasco, λάδι, ρίγανη και μπαλσάμικο! Την έφαγα στις πέντε και είμαι ακόμη χορτάτη (είναι 10 και 10) , άρα υπάρχει σοβαρή περίπτωση να είναι και η θεραπεία για τα τρία κιλά των γιορτών (λες;) που όλο προσπαθώ να τα χάσω και αυτά με βρίσκουν!




This is my favourite whatever I have in the refrigerator salad that I enjoyed today since I spent the evening by myself! So the refrigerator menu had green salad (but not lettuce, that I never buy), boiled beans, tomato, onion, kalamata olives, feta cheese with some Tabasco sauce, oregano, olive oil and balsamic. It was so good that till now, more than five hours later, I am not hungry, so it might also be the cure for the three extra kilos that I am trying to loose since the holidays, and they always seem to find me! 

2.06.2011

Destination SKG - Η μαρμίτα της Σμαράγδας


Στην αρχή δεν ήξερα τι τίτλο να βάλω (σκέφτηκα το "Μια μαρμίτα όλο γλύκα" αλλά μου φάνηκε ότι θα παρέπεμπε μόνο στο επιδόρπιο, και το απέκλεισα), ενώ μετά αποφάσισα ότι αυτό που χαρακτηρίζει, τονίζει, στολίζει και δίνει πνοή στον χώρο είναι πρώτα πρώτα η ιδιοκτήτρια του, η Σμαράγδα. Σήμερα λοιπόν, θέλω να μιλήσω για την Μαρμίτα, και αν και είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να γράφω πιο σύντομες αναρτήσεις, σήμερα δεν θα βάλω κανέναν περιορισμό.
Για να σας βγάλω, λοιπόν, από την αγωνία, και να τελειώνω και με τα τυπικά, θα πω ότι η μαρμίτα είναι καταρχήν εργαστήριο μαγειρικής, όχι τόσο για τους επαγγελματίες, όσο για τους εραστές της κουζίνας και της γεύσης http://www.marmita.gr/ . Και λέω καταρχήν, γιατί αυτό περιγράφει ένα πολύ μικρό κομμάτι της. Μπαίνοντας σε έναν χώρο παραμυθένιο, με απαλούς λαδί τοίχους και λεπτομέρειες από μια άλλη, πιο μυρωδάτη εποχή, μπορείς εύκολα να ξεχάσεις όλα σου τα προβλήματα και την κούραση της ημέρας, και να χαλαρώσεις από την απαλή μουσική και την πλούσια γενναιόδωρη αύρα της οικοδέσποινας.
Ένιωσα σαν στο σπίτι μου σε μια κουζίνα όπου η θαλπωρή και η καλή διάθεση περίσσευαν, και όπου, ακόμη και ο πιο δύσπιστος μπορεί να νιώσει την δύναμη των υλικών, της μαγειρικής, και των γεύσεων να αποκαλύπτεται σε όλες τις αισθήσεις του.
Η Σμαράγδα λοιπόν με έκανε να καταλάβω το πως  η πορεία της, πλούσια σε γεύσεις, εμπειρίες και σπιτικές μυρωδιές, αναπόφευκτα την ώθησε στην ανάγκη να μοιραστεί τον πλούτο της συσσωρευμένης αυτής γνώσης.
Η μαρμίτα όπως κάθε παιδί που γεννιέται από αγάπη και πάθος είναι μοιραίο να δώσει μόνο χαρά και χαμόγελο.


Αυτό έγινε προφανές και όταν εμφανίστηκαν οι "μαθήτριες" (στην πλειοψηφία τους είναι γυναίκες) της Σμαράγδας για να μαγειρέψουμε παρέα αρωματικά πακετάκια  με σολομό και μυρωδικά και κλημεντίνες με αρωματική κρέμα Ζαμπαγιόν γκρατινέ. Βάλαμε τις ποδιές μας, πλύναμε τα χέρια μας και νιώσαμε ξανά σαν μικρά παιδιά, με ερωτήσεις, μικρά αστεία και γελάκια, όσο αναλύαμε τις τεχνικές μαγειρικής και τις δυνατότητες και ιδιότητες των υλικών που θα χρησιμοποιούσαμε.   Όταν αρχίσαμε πια να κόβουμε ήμασταν μια παρέα.
(η Καρολίνα που δεν βλέπετε, είναι η καλύτερη στο κόψιμο!)
Για να μην ξεχαστούμε, μην νομίζετε ότι μόνο θα μαγειρέψετε, θα φάτε και θα πιείτε ό,τι φτιάξατε στο τέλος του μαθήματος,
ενώ άκουσα κάποιες κυρίες να μιλάνε για τις αντιδράσεις του τυχερών του σπιτιού τους, που γεύτηκαν τις συνταγές. Το μόνο κακό που  βρήκα, είναι ότι δεν θέλεις ποτέ να φύγεις από εκεί και μόνιμα θέλεις να επιστρέφεις, να μαθαίνεις, να δοκιμάζεις, να εξερευνείς και να δημιουργείς. 

2.02.2011

Ένα πειραματικό γλυκό /An experimental dessert

Βραδιές φίλων οργανώνονται συχνά πυκνά στο ανακαινισμένο υπόγειο του σπιτιού μας από την μητέρα μου, και περιλαμβάνουν κυρίως πολύ καλούς φίλους, αλλά και διάφορα, απλά μεν, νόστιμα δε εδέσματα. Φυσικά γύρω από την ξυλόσομπα, και λόγω αυτής υπάρχουν και τα αγαπημένα δικά μου (και του κρασιού) κάστανα. Το προηγούμενο Σάββατο με μια εκλεκτή συντροφιά, απολαύσαμε πίτα, καραμανλίδικο σουτζούκι ΜΙΡΑΝ, τυριά και γραβιέρες της Κρήτης, ενώ η Nadine μας κέρασε την πάντα νόστιμη τάρτα της. Είπα και εγώ να συνεισφέρω τελευταία στιγμή, μιας και όλοι ανέχτηκαν ευγενικά και αδιαμαρτύρητα την συντροφιά, τις φωνές και την φασαρία του DNA μου (δηλαδή των δύο παιδιών μου), και τους αποζημίωσα φτιάχνοντας κάτι εύκολο και γρήγορο, που αποδείχτηκε όμως ευπαρουσίαστο και νόστιμο.
Καθάρισα και έκοψα 8 μήλα σε όγδοα, και τα άπλωσα σε ένα ταψάκι με λίγο κόκκινο κρασί, και πασπάλισμένα με ζάχαρη και με κανέλα και τα έβαλα στον φούρνο για περίπου 40 λεπτά στους 200 βαθμούς Κελσίου. Όταν τα έβγαλα, τα μοίρασα σε ποτήρια παγωτού, και περιμένοντας να κρυώσουν λίγο χτήπησα στο mixer δύο μικρές συσκευασίες κρέμας γάλακτος σε σαντιγύ, και την μοίρασα και αυτήν. Για το τέλος έριξα το σιρόπι που σχηματίστηκε στο ταψάκι (το οποίο αν δεν είναι αρκετά πυκνό μπορείτε να το βράσετε λίγο ακόμα για να αποκτήσει την πυκνότητα που θέλετε). Το μόνο που σας λέω είναι ότι τα φάγαμε όλα, ενώ θα δοκιμάσω και την παραλλαγή με αχλάδια πολύ σύντομα!


The last months we enjoy, very often, the company of our very dear friends after my mother’s invitation, in the newly renovated basement of our home. Around the stove, we eat simple but always tasty food like Greek pies and cheese as we did last Saturday evening, and we also have, because of the stove, my favourite chestnuts. Along with all these, we enjoyed the apple tart of our French friend Nadine. Because of the patience that everyone showed towards the playing and sometimes screaming of my DNA (my kids I mean) I decided to experiment and offer them a compensation dessert that though very easy, proved to be presentable, as well as, very tasty.
I pealed and chopped 8 apples to 1/8, placed them in a small pan with some red wine, a lot of sugar and some cinnamon, in the oven at 200 degrees Celsius for about 40 minutes.  I then divided them into six ice-cream glasses and made crème fresh that I also divided into the glasses. At last I poured the syrup of the apples that was left in the pan, also into equal portions in the glasses. If the syrup is not thick enough, you can boil it until it is the way you like it. I can only tell you that we ate all of it, and I am anxious to try the same with pears!
And this is the tart I was telling you about./ Αυτή είναι η φοβερή τάρτα της Nadine.