destination SKG - Επιτέλους... ΡΑΜΝΙΣΤΑ



Έστω και μετά τις γιορτές (τι να κάνουμε!) τα κατάφερα και την βρήκα την Ράμνιστα, την αγαπημένη. Δεν θέλω να μιλήσω για το τι σκεφτόταν ο Γιάννης Μπουτάρης (ο Θεός των κόκκινων για εμάς τους ξινόμαυρο-φάν), γιατί πραγματικά, δεν ξέρω. Ούτε θα κάνω τον κόπο να μαντέψω πως κατάφερε να αναγεννήσει μια προικισμένη περιοχή, ανασταίνοντας ταυτόχρονα μια μεγάλη ποικιλία. Και είναι μεγάλη ποικιλία το ξινόμαυρο, γιατί έχει την δυνατότητα σε κάποια χέρια, μην μπερδεύεστε, όχι σε όλα να δώσει μεγάλα κρασιά, που δεν υστερούν σε τίποτα από τα ξένα (μήπως δεν έχουμε δοκιμάσει και ακριβά ξένα που δεν αξίζουν τον κόπο ούτε μιας απλής αναφοράς;).
Για να ξεμπερδεύουμε, λοιπόν, με τα τυπικά, που υποψιάζομαι ότι ποσώς σας ενδιαφέρουν, και να προχωρήσουμε και στην ουσία, η Ράμνιστα είναι 100% ξινόμαυρο, που καλλιεργείται σε μεγάλο υψόμετρο της αμπελουργικής ζώνης, και μετά την οινοποίηση του ωριμάζει για ένα χρόνο σε δρύινο βαρέλι και για έξι μήνες στην φιάλη όπου ξεκουράζεται στο οινοποιείο.
Παράλληλα, είναι αναμφισβήτητα, value for money, αφού την αγόρασα μόλις 10,56 € από πολυκατάστημα που δεν φημίζεται για τις χαμηλές τιμές του. Είναι σίγουρα πολύ καλύτερο από πολλά των δεκαπέντε ευρώ και από μερικά των 20, και το ότι έχει αυτήν την τιμή υποψιάζομαι ότι οφείλεται στην γνήσια πεποίθηση κάποιου ότι το κρασί πρέπει να είναι προσιτό σε όλους. Αυτό όμως μην σας  μπερδεύει και νομίζεται ότι είναι και για όλους (τους ουρανίσκους εννοώ). Αν όταν πίνετε προτιμάτε τα ημίγλυκα...καλύτερα αφήστε το για μια άλλη φορά. Και σε εσάς δεν θα αρέσει (και θα με βρίζετε που σας έβαλα σε τέτοια δοκιμασία), και το κρασί θα χαραμιστεί. Πρόκειται για ένα γεμάτο κρασί με σώμα και ευγενικές τανίνες που μας χαρίζει μια μοναδική γευστική μνήμη. Το βαθύ και ταυτόχρονα αδύναμο χρώμα του, χαρακτηριστικό της ποικιλίας, είναι ίσως οιωνός για να προετοιμαστούμε για την πολύπλευρη προσωπικότητα της. Και τα πλούσια αρώματα...αχ αυτά τα αρώματα που δεν μένουν μόνο στην μύτη αλλά κατακλύζουν και το στόμα...
Είναι αλήθεια ότι τέτοια κρασιά φαίνεται να αποζητούν την συντροφιά του μαγειρευτού κυνηγιού, όμως εμένα με τρελαίνουν παντρεμένα με μαλακά κατσικίσια τυριά και ειδικά με κορμό chevre΄, αφού νομίζω ότι μέσα στο στόμα μου παλεύει το λίπος του τυριού με τις τανίνες του κρασιού σε μία αμφίρροπη μάχη. Ελλείψει όμως αυτού, και το brebille papillon της φωτογραφίας, μια χαρά την έκανε την δουλεία του. Πάντα τέτοια δήμαρχε!

Comments

Popular Posts