1.27.2011

Πίτα, χωρίς γύρο παρακαλώ! / Pita, but not with gyros please

Χθες, έφτιαξα μία εναλλακτική πρόταση, αντί της συνηθισμένης πίτα γύρου. Αφού στέγνωσα ένα κομμάτι ελιά μόσχου, και το έβρασα στην χύτρα, το έκοψα πολύ μικρά κομματάκια. Κατόπιν, έψησα κρεμμύδι στο tefal χωρίς ίχνος λαδιού, έριξα τα κομματάκια κρέατος και δύο κουταλιές κρέμα από μπαλσάμικο (το οποίο ομολογώ ότι αγόρασα κατά λάθος, και κάπου πρέπει να το χρησιμοποιήσω), τα έψησα όλα μαζί και τα έσβησα με μία κούπα από τον ζωμό που το ήπιαν ευχαρίστως, πρόσθεσα αλάτι, πιπέρι, μαιντανό και λίγο tabasco και τα άφησα στην θαλπωρή του ζεστού αλλά σβησμένου ματιού της κουζίνας. Ανακάτεψα, εντωμεταξύ, στραγγιστό γιαουρτάκι με άνηθο (αποτίοντας φόρο τιμής στο ν αθηναϊκό γύρο, ή καλαμάκι ή... τέλος πάντων καταλάβατε), το άλειψα στις πιτούλες και πρόσθεσα το μείγμα από το tefal και έφτιαξα τα πακετάκια που βλέπετε. Μια μικρή έκπληξη για το μάτι και το στόμα!

I ‘m sure that any of you who have been in Greece are familiar with pita gyros (it is made of pork). This is quite a different version that I made yesterday evening, with beef, that I dried and boiled and cut into small pieces. I then roasted onion on a tefal pan and added the small pieces of meat, adding also two spoons of balsamic cream (that I bought by accident, so I have to use someway), some parsley, salt, pepper and a bit of Tabasco, and I left everything in the warmth of the pan to retire, until I mixed some yogurt with dill. I then put the yogurt in the pies (like the Athenian pita gyros or kalamaki or whatever) and added the meat mixture. I made these small packages that were pleasant to see, as well as taste!

1.24.2011

Απλά...ψάρι / Simply ... fish

Είναι μερικές φορές τόσο παρηγορητικό, να αφήνεις κατά μέρους όλες τις gourmet καταστάσεις, τις λεπτές ισορροπίες που τα υλικά πρέπει με πειθαρχία να τηρούν, την ακριβή πυκνότητα της sauce και την άλλοτε τραγανή ή βελούδινη, γεμάτη ή αέρινη υπόσταση που πρέπει να έχει ένα επιδόρπιο, και να επιστρέφεις στις κλασικές αξίες που είνσι ιστορικά βέβαιο ότι οδήγησαν την μαγειρική να γίνει από ταπεινό επάγγελμα τέχνη, και τον μάγειρα να βγάλει την βρώμικη ποδιά του, να ξεπροβάλει επιτέλους από την κουζίνα και να μετατραπεί σε star.
Οι αξίες αυτές είναι η καλής ποιότητα πρώτη ύλη και η δεινότητα του εκάστοτε μάγειρα να την χειριστεί, αναδεικνύοντας την. Στην περίπτωση μας λοιπόν μιλάμε απλά για ψάρι. Για ΦΡΕΣΚΟ καλοαλατισμένο καλοψημένο φρέσκο ψάρι, το οποίο για τον Έλληνα προαιρετικά χρειάζεται λαδολέμονο και μαιντανό. Αυτά. Τόσο απλά. Και πολλά είναι. Αν είναι καλό το ψάρι, καλός και ο ψήστης, περιτεύουν όλα τα άλλα όπως επίσης και τα πολλά λόγια.
It’s often so comforting to leave aside all the gourmet situations, the fragile balances that disciplined tastes must keep, as well as, the velvet or crunchy, full or ethereal flavors a sauce must have and just return to the basic values. The values that historically made cooking an art, instead of a job, and turned a cook into a superstar (It is a little weird if you think about it)!
Anyway, these values are simply good and fresh food and a skillful cook. And in our case we are talking about FRESH fish, and good salting, and grilling, and this is not as easy as it sounds, especially as far as fish is concerned. But, it is all it takes for a Greek gourmand to be happy. Everything else, besides maybe some parsley, lemon and olive oil, is, as we say, redundant and unnecessary, as are too many words for a perfect simplicity, like this unsophisticated dinner.

1.21.2011

Σαλάτα με ωμό κολοκυθάκι / Raw zuchini salad

Είναι το αγαπημένο μου ζευγάρι που ζει την ζωή των ονείρων μου. Τα μαζέψανε και πήγανε να ζήσουν ίσως στην ομορφότερη πόλη της ομορφότερης περιοχής της Ελλάδας! Τα Χανιά της Κρήτης! Μας λείπουν, αλλά σημασία έχει ότι αυτοί περνάνε καλά και ας τους βλέπουμε πια σπάνια! Ο Γιάννης και η Ζαχά. Η Ζαχά και ο Γιάννης. Από την Ζαχά λοιπόν, μία εξαιρετική μαγείρισσα με φινέτσα (είμαι σίγουρη ότι μαγειρεύει φορώντας τα Van Cleef & Arpels της) και μεράκι, έρχεται μια συνταγή σαλάτας που δεν έτυχε να συναντήσω πουθενά. Επειδή λοιπόν την πεθύμησα, την φτιάχνω αμέσως και ας κολακεύεται ακόμη πιο πολύ από την ζέστη του καλοκαιριού, που την μετατρέπει στο απόλυτο must.

4 μέτρια πράσινα κολοκυθάκια
1μάτσο μαϊντανό
1 μάτσο άνηθο
4 φρέσκα κρεμμυδάκια
Χυμό από δύο λεμόνια,
έξτρα παρθένο λάδι,
αλάτι,
φρεσκοτριμμένο πιπέρι

Τρίβουμε τα κολοκυθάκια στο φαρδύ μέρος του τρίφτη και τα αφήνουμε μία ώρα να στραγγίξουν το νερό τους
Σε ένα μπολ έχουμε ψιλοκομμένα τον μαϊντανό τον άνηθο και τα κρεμμυδάκια. Προσθέτουμε και τα κολοκυθάκια και ανακατεύουμε καλά. Χτυπάμε το λαδολέμονο καλά με το αλάτι και περιχύνουμε τα λαχανικά. Ανακατεύουμε και τρίβουμε από τον μύλο μαύρο πιπέρια σε αρκετή ποσότητα ή εναλλακτικά προσθέτουμε λίγο tabasco.
Θα ξετρελλαθείτε!

They are my favorite couple living my dream life. They gave up everything and moved to, possibly, the most beautiful town of the most beautiful place of Greece. Chania in Crete. Giannis and Zaha. Zaha and Giannis. The following recipe comes from Zaha, who not only is an excellent cook she is also an elegant one (I am certain she wears her Van Cleef and Arpels while cooking). It is a great salad, that I never found and ate elsewhere, and though it is a summer salad I missed it and decided to make it. So here it is:

4 medium sized zucchinis
A bunch of parsley
A bunch of dill
4 fresh onions
Lemon juice from 2 lemons
Extra virgin olive oil
Salt
Pepper

We slice (very thin) the zucchini and leave them in a strainer for at least an hour to drain their water. In a bowl we cut in very small pieces the dill, the parsley and the onions. We add the zucchini and make the mixture of olive oil and lemon juice as thick as we can. We mix everything very well after adding salt and at last we put fresh pepper or Tabasco.

1.19.2011

destination SKG - Επιτέλους... ΡΑΜΝΙΣΤΑ



Έστω και μετά τις γιορτές (τι να κάνουμε!) τα κατάφερα και την βρήκα την Ράμνιστα, την αγαπημένη. Δεν θέλω να μιλήσω για το τι σκεφτόταν ο Γιάννης Μπουτάρης (ο Θεός των κόκκινων για εμάς τους ξινόμαυρο-φάν), γιατί πραγματικά, δεν ξέρω. Ούτε θα κάνω τον κόπο να μαντέψω πως κατάφερε να αναγεννήσει μια προικισμένη περιοχή, ανασταίνοντας ταυτόχρονα μια μεγάλη ποικιλία. Και είναι μεγάλη ποικιλία το ξινόμαυρο, γιατί έχει την δυνατότητα σε κάποια χέρια, μην μπερδεύεστε, όχι σε όλα να δώσει μεγάλα κρασιά, που δεν υστερούν σε τίποτα από τα ξένα (μήπως δεν έχουμε δοκιμάσει και ακριβά ξένα που δεν αξίζουν τον κόπο ούτε μιας απλής αναφοράς;).
Για να ξεμπερδεύουμε, λοιπόν, με τα τυπικά, που υποψιάζομαι ότι ποσώς σας ενδιαφέρουν, και να προχωρήσουμε και στην ουσία, η Ράμνιστα είναι 100% ξινόμαυρο, που καλλιεργείται σε μεγάλο υψόμετρο της αμπελουργικής ζώνης, και μετά την οινοποίηση του ωριμάζει για ένα χρόνο σε δρύινο βαρέλι και για έξι μήνες στην φιάλη όπου ξεκουράζεται στο οινοποιείο.
Παράλληλα, είναι αναμφισβήτητα, value for money, αφού την αγόρασα μόλις 10,56 € από πολυκατάστημα που δεν φημίζεται για τις χαμηλές τιμές του. Είναι σίγουρα πολύ καλύτερο από πολλά των δεκαπέντε ευρώ και από μερικά των 20, και το ότι έχει αυτήν την τιμή υποψιάζομαι ότι οφείλεται στην γνήσια πεποίθηση κάποιου ότι το κρασί πρέπει να είναι προσιτό σε όλους. Αυτό όμως μην σας  μπερδεύει και νομίζεται ότι είναι και για όλους (τους ουρανίσκους εννοώ). Αν όταν πίνετε προτιμάτε τα ημίγλυκα...καλύτερα αφήστε το για μια άλλη φορά. Και σε εσάς δεν θα αρέσει (και θα με βρίζετε που σας έβαλα σε τέτοια δοκιμασία), και το κρασί θα χαραμιστεί. Πρόκειται για ένα γεμάτο κρασί με σώμα και ευγενικές τανίνες που μας χαρίζει μια μοναδική γευστική μνήμη. Το βαθύ και ταυτόχρονα αδύναμο χρώμα του, χαρακτηριστικό της ποικιλίας, είναι ίσως οιωνός για να προετοιμαστούμε για την πολύπλευρη προσωπικότητα της. Και τα πλούσια αρώματα...αχ αυτά τα αρώματα που δεν μένουν μόνο στην μύτη αλλά κατακλύζουν και το στόμα...
Είναι αλήθεια ότι τέτοια κρασιά φαίνεται να αποζητούν την συντροφιά του μαγειρευτού κυνηγιού, όμως εμένα με τρελαίνουν παντρεμένα με μαλακά κατσικίσια τυριά και ειδικά με κορμό chevre΄, αφού νομίζω ότι μέσα στο στόμα μου παλεύει το λίπος του τυριού με τις τανίνες του κρασιού σε μία αμφίρροπη μάχη. Ελλείψει όμως αυτού, και το brebille papillon της φωτογραφίας, μια χαρά την έκανε την δουλεία του. Πάντα τέτοια δήμαρχε!

1.17.2011

Destination SKG - Σάββατο μεσημέρι στου Giordano

Μετά από πολύ μεγάλη απουσία, μπορεί και χρόνου, κατάφερα να επιστρέψω για μια ακόμη φορά στον αγαπημένο Giordano. Για όσους δεν τον ξέρουν, είναι μία trattoria στην Πυλαία (της Θεσσαλονίκης), όπου ο Giordano μαγειρεύει ή καλύτερα δημιουργεί, και για όσους δεν είναι του θεαθήναι αλλά της γνήσιας ιταλικής, και ίσως και δημιουργικής, γεύσης αξίζει τουλάχιστον μία επίσκεψη.
Πήραμε λοιπόν τα πιτσιρίκια μας και φτάσαμε στην Πυλαία, καθίσαμε σε έναν απλό αλλά καθαρό χώρο
και πραγματικά τον παραδεχθήκαμε. Αποφασίσαμε να παραλείψουμε ορεκτικά και σαλάτες (τι να πιάνουν τζάμπα χώρο στο τραπέζι) ώστε να δοκιμάσουμε όσα πιο πολλά καινούρια πιάτα μπορούσαμε. Φυσικά πήραμε και την κλασική Bolognese για τα παιδιά, μιας και τα μακαρόνια με κιμά είναι, φυσικά, το αγαπημένο τους πιάτο:
την οποία προσπάθησαν φιλότιμα να τελειώσουν (και όση περίσσεψε τελείωσε το απόγευμα με συνοπτικές διαδικασίες στο σπίτι).
Εμείς από την άλλη, σκεφτήκαμε να ξεκινήσουμε το γεύμα μας με Cappelletti in Brodo, ή ελληνιστί χειροποίητα ζυμαρικά γεμιστά με τυριά (καπελέτι) σε ζωμό (χειροποίητο φυσικά) από μοσχαρίσιο κρέας και λαχανικά.
Είναι μια υπέροχη ελαφριά σούπα που μας χώρισε στα δύο για να μπορέσουμε να φάμε και τα επόμενα, και την εκτιμήσαμε όλοι. Δηλαδή ΚΑΙ τα παιδιά:
Αργότερα, βέβαια παρατήρησα ότι την είχαν εκτιμήσει και άλλοι πριν από εμένα, αφού, όποιος ερχόταν, παράγγελνε και μία, έτσι για να βρίσκεται στο τραπέζι.
Ο Γ. παρήγγειλε, επίσης, Pappardelle al Cinghiale, δηλαδή με κιμά από αγριογούρουνο, το οποίο ήταν πάρα πολύ καλό, από όσο μπόρεσα να κρίνω από την μία, όλη και όλη, μπουκιά που έφαγα (δεν πρόλαβα δεύτερη).
Ενώ εμένα με φώτισε μάλλον ο Θεός και έζησα για λίγο ριψοκίνδυνα, αλλά δικαιωμένη από την επιλογή μου. Πήρα Ravioli di Montagna con funghi Porcini, castagne e ricotta, δηλαδή ραβιόλι του βουνού με μανιτάρια πορτσίνι, κάστανα και ανθότυρο:
Μιλάμε για πολύ ιδιαίτερη, αλλά συγχρόνως εύκολη γεύση χωρίς να προβληματίζει για την αξία της. Πραγματικά τέλεια ισορροπημένο (για να μιλήσω και με όρους masterchef).
Από γλυκά πήραμε ό,τι είχε, δηλαδή μους σοκολάτα, μασκαρπόνε και τιραμισού. Ήταν όλα πολύ καλά, αλλά αν πάτε, για καλό και για κακό κάντε κράτηση ένα μασκαρπόνε γιατί είναι φανταστικά ελαφρύ με αποτέλεσμα να 'ιπταται πάνω από τα τραπέζια και να τελειώνει πολύ γρήγορα. Δυστυχώς, εξαφανίστηκαν πολύ γρήγορα, μάλλον είναι κι αυτά μαγικά, και δεν πρόλαβα να τα φωτογραφίσω.
Αλλά δεν στεναχωριέμαι γιατί καλά να είμαστε, και το άλλο Σάββατο εκεί σκοπεύουμε να φάμε!
(Trattoria: Casaligna da Giordano, Φιλίππου 50 ΠΥΛΑΙΑ, 2310323377)

1.10.2011

Ένα ευτυχές ατύχημα

Σήμερα, αποφάσισα να επιμείνω ελληνικά. Και συγκεκριμένα επειδή πάντα ψάχνω φαγητά που θα πληρούν διάφορες προϋποθέσεις (όπως το να είναι κατάλληλο για ενήλικες αλλά και για ανήλικες) σκέφτηκα να φτιάξω κοτόπουλο με πλιγούρι. Έβρασα λοιπόν ωραιότατα το κοτόπουλο στην χύτρα, και τον ζωμό τον έβαλα σε άλλη κατσαρόλα, τον έβαλα στην φωτιά, πρόσθεσα το αλατάκι μου και περίμενα... Με το που το βλέπω να βράζει, παίρνω το βάζο που μου έδωσε η αδελφή μου,βλέπω ένα ψιλούτσικο ψιλούτσικο πλιγούρι, και πεντακάθαρο και ρίχνω με το μάτι μια γενναία ποσότητα (για την ακρίβεια άφησα λιγότερο από μισή κούπα μέσα στο βάζο). Και Ω! τι θαύμα! άρχισε να κοχλάζει και να πίνει τον ζωμό σαν νεροφίδα! Το δοκιμάζω μετά από ένα πεντάλεπτο και το βρίσκω έτοιμο, ρίχνω και το φρέσκο βουτυράκι (μην χάσουμε και καμιά θερμίδα και μετά τρέχουμε να την βρούμε!) και γυρνάω τα μάτια μου στο κοτοπουλάκι.
Ε! Εκεί με έπιασε η υγιεινή διαστροφή, ρίχνω ελαιόλαδο, στύβω και μισό πλούσιο λεμόνι, αλατώνω (αλλά δεν πιπερώνώ! είπαμε έχουμε τα παιδιά) ρίχνω και το φασκόμηλο (τσιγκούνικα λόγω δυνατού αρώματος) και το αφήνω στην ησυχία του για κανένα τέταρτο. Λέω, λοιπόν, ας δοκιμάσω και το πλιγούρι (με το που βάζω το φρέσκο βούτυρο, πέφτουν όλες οι αναστολές μου και δεν κρατιέμαι πια). Μιλάμε για μαγεία (μην γελάς Παπ). Ήτανε και ο ζωμός, αλλά και το ίδιο το πλιγούρι, δεν έχω φάει παρόμοιο.
Παίρνω, λοιπόν, την αδελφή μου στο τηλέφωνο να την ρωτήσω από που το πήρε. Και μου απαντάει: Από το Μέτσοβο, αλλά όντως δεν έχεις φάει άλλο σαν αυτό γιατί δεν είναι πλιγούρι, είναι τραχανάς!
Αν το ήξερα από πριν ότι ο τραχανάς εκτός από σούπα (που μην με παρεξηγήσετε, λατρεύω) θα μπορούσε να μετατραπεί σε κάτι τόσο διαφορετικό θα το είχα δοκιμάσει χρόνια πριν! Αλλά ποτέ δεν είναι αργά, σας το συστήνω ανεπιφύλακτα!

1.06.2011

Destination SKG - το άλφα και το ΩΜΕΓΑ

Όπως μπορεί να θυμάστε αμυδρά από την ανάρτηση για το τραπέζι της παραμονής του νέου έτους, ανέφερα ότι ανάμεσα στα αλλαντικά απολαύσαμε και σουτζούκι ΜΙΡΑΝ. Δεν ξέρω αν το έχετε ποτέ δοκιμάσει, αλλά αξίζει τον κόπο και είμαι σίγουροι ότι οι ουρανίσκοι που δεν περιορίζουν την γεύση τους, θα κατακλυστούν από έναν πλούτο απροσποίητων γεύσεων και αρωμάτων που πηγάζουν από μία παράδοση που κοντεύει τον αιώνα και εδώ μπορείτε να δείτε τις λεπτομέρειες: http://www.miran.gr/ .
Τα προϊόντα αυτά μαζί με άλλα υπέροχα στολίδια της ελληνικής κυρίως βρώσιμης φύσης, μπορείτε να βρείτε στο κατάστημα του Σωτήρη Σταμάτη, το γνωστό μας ΩΜΕΓΑ, στην Κομνηνών 28, το οποίο ήταν και η τελευταία μου στάση (το ωμέγα δηλαδή) στα ψώνια για το τραπέζι της παραμονής.
Αυτή η υπέροχη βιτρίνα με τους παστουρμάδες(ναι, ναι, με τους υπέροχους σκορδάτους σχεδόν απόλυτα άπαχους παστουρμάδες) μου επέβαλε με ψυχολογικό εκβιασμό την φωτογράφιση. Έτσι, γρήγορα ανακάλυψα το χιούμορ (και αναγκαστικά και την φωτογένεια) των υπαλλήλων:
και πρέπει φυσικά να τους αναρτήσω, μιας και ο κύριος παρακάτω, μέχρι και καθαρή ποδιά πήγε να βάλει:
Πάντως, εκτός από τις σαλάτες (αλοιφές) που είναι παραγωγής τους και είναι πολύ καλές (ειδικά για την ρωσική δεν δέχομαι κουβέντα), το χαβιάρι, την ποικιλία ελιών, το αυγοτάραχο, τα αλλαντικά
είναι και αυτά τα λαδερά που πάντα με βάζουν σε πειρασμό:
αλλά δεν στεναχωριέμαι και φυσικά δεν αντιστέκομαι, άλλωστε ποια είμαι εγώ για να αντιταχθώ στον Oscar Wilde που το είπε ο άνθρωπος:"Μπορώ να αντισταθώ στα πάντα, εκτός από τον πειρασμό.

1.05.2011

Χριστουγεννιάτικες ευχές!

Η πολύ καλή φίλη, συνάδελφος και εξαιρετική μαγείρισσα Κατερίνα και η υπέροχη κόρη της Μελίνα μου έστειλαν αυτές τις φωτογραφίες μαζί με τις ευχές τους,
τα αρκουδάκια,
οι καρδούλες,
και τα έλατα,
όλα σερβιρισμένα μέσα στο κλίμα των ημερών και με τα λόγια της Μελίνας:
Νόστιμες δημιουργίες για μικρούς και μεγάλους.Το κοσκινισμένο αλεύρι, πασπαλισμένο με χρωματιστή ζάχαρη άχνη και άρωμα βανίλιας κρατάει ζωντανά στη μνήμη μας τα παιδικά μας χρόνια και ενώνει γονείς και παιδιά πάνω από τα αχνιστά ταψιά.
Φιλιά κι ευχές για την καινούργια χρονιά. Υγεία και ευτυχία για όλους.
Κατερίνα-Μελίνα

1.04.2011

Ήταν όλοι καλεσμένοι την παραμονή Πρωτοχρονιάς

Και όταν λέμε όλοι εννοούμε μανούλες, πεθερούλες, κουνιαδούλες (σε ζεύγη φυσικά), εμείς οι τέσσερις( εγώ, ο σύζυγος και τα 2 τέκνα) και ένας πολύ καλός φίλος από την Αθήνα (ο επονομαζόμενος ΠΑΠ) που φιλοξενούσαμε.
Αυτό που βλέπετε είναι ελάφι που αφού μαριναρίστηκε σε κρασί αλάτι και μυρωδικά για 24 ώρες, τσιγαρίστηκε σε φρέσκο βούτυρο, ψήθηκε σε γάστρα στην μαρινάτα του, στολίστηκε με χουρμάδες που έβρασαν στην ίδια μαρινάτα και συνοδεύτηκε από μανιτάρια με δενδρολίβανο, είναι έτοιμο πλέον να ευφράνει με ηδονή την στοματική κοιλότητα αλλά και με πληρότητα την γαστρική.
Εκτός από αυτό υπήρχε κότσι σε κομμάτια για να μην ταλαιπωρούνται οι καλεσμένοι:

και συνοδευτικά πατάτες βραστές με κρεμμύδι και μαϊντανό:

και ρύζι με κουκουνάρι
λίγα από τα συνοδευτικά (για να μην μπω σε πολλές λεπτομέρειες) ήταν τα αλλαντικά τα οποία συμπεριλάμβαναν και λουκάνικο ΜΙΡΑΝ (αλλά για αυτά θα μιλήσουμε σε άλλη ανάρτηση) τα τυριά (στα οποία πάντρεψα το μανούρι και το μεσσηνιακό ταλαγάνι με το μαλακό brie και τους χαρακτηριστικούς κατσικίσιους κορμούς) και τέλος πάπια φιλεταρισμένη στην οποία έτριψα χοντρό πιπέρι και αλάτι και ράντισα με λαδολέμονο:

Τελικά , όμως, πέρα του ότι ήταν από τα πιο πλούσια τραπέζια που έκανα, το σημαντικό είναι ότι: πρώτον τα κατάφερα, αν αναλογιστεί κανείς ότι από το μεσημέρι γυρνούσα στα μπαράκια (local, friends,ταξίδι) και έφτασα στο σπίτι μετά τις επτάμισι ενώ το τραπέζι ήταν στις 10, και δεύτερον ότι πέρασα υπέροχα με την οικογένεια μου και ειδικά με τον Γ και τα παιδιά μου. Να έχουμε όλοι μια πολύ καλή χρονιά σε πείσμα των καιρών... και χαμογελάτε, κάνει τους άλλους να ανησυχούν.

1.02.2011

Destination SKG - Παραμονές για καφέ στο καπάνι!

Καλή χρονιά σε όλους μας! Να είμαστε πάντα καλά και χαμογελαστοί, και να μην αφήσουμε τίποτα και κανέναν να μας στερήσει την ψυχή και τα όνειρα μας!
Μία από τις αγαπημένες μου βόλτες αυτές τις μέρες, τις γιορτινές, είναι στην παραδοσιακή αγορά τροφίμων της Θεσσαλονίκης που σφύζει από φωνές και ζωή, γέλια και πειράγματα, και κυρίως φρέσκα εμπορεύματα!
Στην αναζήτηση μου λοιπόν για να ξαποστάσω από τα ψώνια και να ανασυγκροτήσω τις δυνάμεις μου, ανακάλυψα μία ήσυχη γωνιά στην Κυδωνιάτου και ένα παραδοσιακό καφενείο, το Modigliani
όπου σε έναν μικρό και καλόγουστο ολοκαίνουριο χώρο, μπορεί κάποιος να απολαύσει όχι μόνο τον καφέ του
αλλά και επιλεγμένους μεζέδες από όλη την Ελλάδα για να συνοδεύσει το τσίπουρο ή το κρασί του όπως ντολμαδάκια, ταμπουλέ, απάκι Κρήτης, σύγκλινο Μάνης, καβουρμά και πολλά άλλα.
Ο χώρος είναι συμπαθέστατος ζωγραφισμένος μέσα έξω

και το προσωπικό ανθρώπινο και ζεστό με βοήθησε να ξαποστάσω!
Για να πω την αλήθεια ήπια το ουζάκι μου, έφαγα τα μεζεδάκια μου και άντε μετά να σηκωθώ!