12.21.2010

Ψωμί ή Focaccia;


Αλεύρι, αλάτι, μαγιά, λάδι, ελάχιστη ζάχαρη (για να έχουν κάτι να φάνε οι μύκητες πως θα βγάλουν τα αέρια;), και τόσο νερό όσο χρειάζεται για να δέσει η ζύμη, και η focaccia είναι έτοιμη. Είναι πανεύκολη, έχει περιθώρια για φαντασία και δημιουργία και ταιριάζει με όλα. αφού την αφήσετε στο ταψί να φουσκώσει (ένα δίωρο θα το χρειαστεί τουλάχιστον) την λαδώνετε, τρυπάτε κατά τόπους με πιρούνι και προσθέτεται από πάνω ό,τι τραβάει η ψυχή σας. Από τα κλασικά χοντρό αλάτι και δενδρολίβανο, μέχρι την ελληνική γεύση της ρίγανης, την πικάντικη του κρεμμυδιού, την καλοκαιρινή της ντομάτας, την παχυντική της παρμεζάνας και την ριψοκίνδυνη της φέτας και του σκόρδου.
Η δικιά μου έχει φρέσκια ντομάτα δενδρολίβανο και χοντρό αλάτι, και την τρώω μοναχούλα ή παρέα με τυράκι! Καλή σας όρεξη!!!

12.16.2010

Φέτος τα Χριστούγεννα...αγάπη!


Προχθές αγόρασα τα δώρα για λογαριασμό του Άγιου-Βασίλη (δεν αναλαμβάνει και αυτός τις ευθύνες του!) και μόλις είδα τους λογαριασμούς αποφάσισα το φετινό μου δώρο για όλους τους υπόλοιπους. Θα κάνω την μαγική μου τάρτα μήλου - είναι μαγική γιατί εξαφανίζεται στο λεπτό- πάνω σε μια όμορφη χριστουγεννιάτικη πιατέλα και το βιβλιαράκι μου. Ελπίζω να αρέσει. Άλλωστε θα είναι φτιαγμένη με αγάπη, και νομίζω ότι φέτος θα μας χρειαστεί πολύ!

12.13.2010

Ψύχωση με τις ελιές


Ακόμη και όταν ήμουνα παιδί και δεν έτρωγα σχεδόν τίποτα, οι ελιές πάντα μου άρεσαν Μπορούσα να φάω απίστευτες ποσότητες από όλους τους τύπους, με αγαπημένους φυσικά των καλαμών αλλά και τις πράσινες. Θυμάμαι πάντα την γιαγιά μου η οποία όταν μετρούσε πάνω από είκοσι κουκούτσια στα αποφάγια μου, πανικοβλημένη μου ζητούσε να σταματήσω, γιατί θα πάθαινε κάτι το στομάχι μου, το τι θα πάθαινε ποτέ δεν μου εξήγησε παρά τις επίμονες ερωτήσεις μου. Μια άλλη θεία με παντοπωλείο από την άλλη, είχε πάθει πλάκα, γιατί από τριάντα και πλέον ανίψια που έκαναν επιδρομή σε σοκολάτες, καραμέλες και τα συναφή, ήμουν η μόνη, που σταθερά κατευθυνόταν στα πλαστικά βαρέλια με τις ελιές, και με την τρυπητή κουτάλα έβγαζα και έτρωγα όσες ήθελα.
Με αμείωτη λαχτάρα συνεχίζεται και τώρα η αγάπη μου γι' αυτές και με το ζόρι κρατιέμαι καθημερινά να μην τελειώσω το βάζο που μου έδωσαν οι γονείς μου από τος δικές τους σπιτικές ελιές. Και μιας και είναι φτιαγμένες σε σπίτι να εξηγήσουμε την απλή διαδικασία με την οποία γίνονται. Χαράζουμε τις ελιές με ξυράφι σε τρία (κατά προτίμηση σημεία), και τις βάζουμε σε βάζα με νερό για να ξεπικρίσουν, το οποίο αλλάζουμε καθημερινά προς επιτάχυνση της διαδικασίας. Την όγδοη μέρα μπορούμε να δοκιμάσουμε και αναλόγως να κρίνουμε. Μετά το πέρας της διαδικασίας αυτής, χύνουμε το νερό και φτιάχνουμε άλμη 7% (7g αλάτι για κάθε 100ml νερού) στην οποία βάζουμε τις ελιές και προσθέτουμε λάδι για να δημιουργήσει ένα στρώμα στο πάνω μέρος και να προστατέψει τις ελιές. Κατά περίπτωση, μπορούμε να βάλουμε ρίγανη, ξύδι, φέτες λεμονιού ή πορτοκαλιού, που θα προσδώσουν άλλη γεύση στις ελιές μας. Προτιμήστε γυάλινα βάζα για όλα τα μέρη της διαδικασίας, μιας και η αδράνεια του υλικού, μας προφυλάσσει από ενδεχόμενους κρυφούς κινδύνους. Αν σκοπεύεται να κρατήσετε τις ελιές εκτός ψυγείου, φροντίστε η άλμη να φτάνει μέχρι 14%.


Πάντως, βλέποντας τις δύο φωτογραφίας, Η πρώτη που δείχνει τις ελιές κατά το ξεπίκρισμα, και η δεύτερη στην οποία είναι έτοιμες προς βρώση, έχω να κάνω την εξής "ανδρική" ίσως παρατήρηση: μοιάζουν αρκετά με τις γυναίκες που, τις περισσότερες φορές, είτε είναι όμορφες αλλά πικρές, είτε λίγο πιο στραπατσαρισμένες αλλά νόστιμες και ενδιαφέρουσες, ψέματα;

12.04.2010

...και επιστροφή στην Ελλάδα...




Επιστρέψαμε, λοιπόν, και για να μην ξεχνιόμαστε, είπα να κάνουμε αποτοξίνωση από όλα αυτά τα σούσι, στρείδια, αντιλόπες και γαζέλες και λαγούς που καταναλώσαμε στην Αγγλία, και για να μην παίρνουν τα μυαλά μας πολύ αέρα, να ετοιμάσω κάτι βασικά ελληνικό.

Εντάξει, το παραδέχομαι, με καναδυό παραλλαγές. Ναι, αυτό που νομίζετε είναι... ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ. Ακολούθησα εύκολα και γρήγορα τα παρακάτω βήματα, και σας το λέω ειλικρινά ήταν τα καλύτερα σουβλάκια που έφαγα, εκτός από του Αγίου Πρόδρομου στην Χαλκιδική ίσως. Έβγαλα τα σουβλάκια από την κατάψυξη και τα ξεπάγωσα, άναψα την τοστιέρα στο τέρμα και την άφησα να κάψει, ενώ εντομεταξύ έφτιαξα την coleslaw που μπορείτε να βρείτε σε παλαιότερη ανάρτηση μου.

Μόλις έκαψε η τοστιέρα έβαλα πάνω τα σουβλάκια αλατισμένα και πασπαλισμένα με ρίγανη και έστυψα και από πάνω τους ένα λεμόνι (το λατρεύω σε υπερθετικό βαθμό) και τα γυρνούσα σιγά σιγά όποτε καταλάβαινα ότι γίνονταν από την μεριά που ήταν. Το πάνω μέρος της τοστιέρας το προσάρμασα ώστε να μην ακουμπάει τα σουβλάκια, να λειτουργεί δηλαδή περίπου σαν grill. Όταν τα γύρισα για τελευταία φορά, έβαλα από δίπλα χοντρές φέτες τυρί φέτα, στο οποίο έριξα μερικές σταγόνες tabasco. Είχα πάρει και έτοιμες νοστιμότατες πίτες τις οποίες έβαλα για λίγο στην τοστιέρα, όσο αυτή κρύωνε .... και δεν σας λέω τίποτα!!!

Α! Όλα κι όλα! Ωραία τα gourmet, αλλά μην μου πείτε ότι βλέποντας την φωτογραφία δεν ξερογλείφεστε λιγάκι!




Και για να μην ξεχνιόμαστε, κυκλοφόρησα έναν μικρό οδηγό, και όταν λέω μικρό το εννοώ, για τα κρασιά. Μπορείτε να τον αναζητήσετε στα βιβλιοπωλεία κοντά σας μιας και το θέμα έχει την τιμητική του μέρες που είναι, και να τον κάνετε δώρο ή να τον βάλετε στο καλάθι με τα κρασιά! Κυκλοφορεί μαζί σας στα εστιατόρια και τις κάβες μέσα στην τσέπη του σακακιού σας. (Πως να "σκοτώσετε" τον sommelier σας από την Σωτηρία Στράτη και τις εκδόσεις Ζήτη)

12.01.2010

Harrods's food floor(s)


Συγγνώμη για την αργοπορία σε ότι αφορά την ανάρτηση για τα Harrods's αλλά αυτές τις μέρες βγαίνει το βιβλιαράκι μου στα βιβλιοπωλεία και είμαι σε μια περίεργη κατάσταση, μια πάνω και μόλις φύγει η αδρεναλίνη κάτω. Τέλος πάντων, αυτές τις φωτογραφίες από τα Harrods's πρέπει να τις δείτε οπωσδήποτε.
Και πριν ξεκινήσω και αρχίσετε να γλύφετε τα ακροδάχτυλα σας και το στόμα σας πλημμυρίσει παρά την θέληση σας, να επισημάνω κάτι. Πριν ένα μήνα, ζήτησα από το αρτοζαχαραπλαστείο Ble στην Εγνατία με Παλαιών Πατρών Γερμανού, το οποίο αν και αλμυρούτσικο, επισκέπτομαι τακτικά λόγω απίστευτης ποικιλίας, όχι και τόσο αυτονόητης για την Ελλάδα ευγένειας, και μεγάλης δικιάς μου αδυναμίας σε οτιδήποτε διαφορετικά νόστιμο, να βγάλω μερικές φωτογραφίες με σκοπό να κάνω μια ανάρτηση και να πω πραγματικά μόνο τα καλύτερα. Μου απάντησαν ότι η πολιτική της εταιρείας είναι όχι φωτογραφίες. Μόνο να φανταστώ μπορώ τους λόγους για τους οποίους μία εταιρεία με αυτό το αντικείμενο δεν θέλει την προβολή, δεν είναι δα και τα Tiffany's από όπου θα μπορούσε κάποιος να κλέψει τα σχέδια των κοσμημάτων! Αντίθετα, επειδή τα Harrods's φαίνεται ότι δεν θεωρούνται μνημείο και δεν έχουν εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες καθημερινά, επιζητούν την οποιουδήποτε είδους διαφήμιση και αφήνουν ελεύθερα τον καθένα να φωτογραφίζει Οπότε και εσείς θα πρέπει να συμβιβαστείτε με αυτές τις φωτογραφίες.

Εδώ βλέπουμε διάφορα εδέσματα προς συσκευασία και αγορά:


Εδώ μερικά είδη από χοιρομέρια και άλλα κρέατα καπνιστά ή αλλιώς επεξεργασμένα:


Εδώ σούσι:


Εδώ και άλλο σούσι (γενικά όπου μπορείς να αγοράσεις σάντουιτς στο Λονδίνο, μπορείς να αγοράσεις και σούσι):


Ορίστε και μερικά αλλαντικά (συγκρατηθείτε παρακαλώ! επιδείξτε χαρακτήρα!):


Και λίγα τυράκια (έτσι για την χώνεψη):


Είναι, πάντως όλα τόσο πολλά, όλα σε τόσο υπερθετικό βαθμό, που πραγματικά υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέσαι αν πρέπει να κυλιστείς σε αυτό το κέρας της αφθονίας ή να προβληματιστείς με την πρoκλητικότητα αυτής της υπερβολής. Ότι και να αποφασίσεις πάντως, αξίζει να το αποφασίσεις εκεί.