11.20.2010

The Commander - η συνέχεια...


...και αφού φάγαμε ωραία τα στρείδια μας και ήπιαμε την σαμπάνια μας, προχωρήσαμε στο κυρίως γεύμα με μια απλή αλλά ωραιότατη σαλάτα από ένα menu που αλλάζει κάθε δεκαπενθήμερο Πήραμε αρνί ψητό, πάνω σε κους κους και κόκκινη σάλτσα, και...γαζέλα με γλυκοπατάτα.

Το αρνί πρώτα, πρέπει να πούμε ότι δεν ήταν κακό... αλλά ως γνωστόν, δεν μιλάμε για τα δικά μας μικρά ζωάκια που στο μικρό τους μέγεθος έχουν πιο συγκεντρωμένη την νοστιμιά των βουνών μας, αλλά για μεγάλα ζώα που ... πως να το πούμε ευγενικά... σε σχέση με τα δικά μας είναι σαν να τρως λίγο χόρτο. Έχετε για παράδειγμα φάει γαρίδα του Ατλαντικού, και την συγκρίνατε με αυτές τις Μεσογείου; Ε, τότε καταλαβαίνεται τι εννοώ. Παρόλα αυτά για να είμαστε δίκαιοι, θα ήμασταν πολύ ευχαριστημένοι, καθώς ο σεφ έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε και το κους κούς ήταν και σπυρωτό και νόστιμο αλλά και η σάλτσα πλούσια και πηχτή, αν δεν γινόταν αναπόφευκτα οι συγκρίσεις με το άλλο πιάτο που ήτανε θεϊκό.



Τι να πω πραγματικά γι' αυτό το πιάτο, της γαζέλας, μου ράγισε την καρδιά που πρόλαβε να το πάρει ο Γ. και όχι εγώ. Κάθε μπουκιά συνοδεία της σάλτσας γλυκοπατάτας, ήταν ένα ποίημα της γεύσης, μια ωδή στην καλοζωία και την ευφαγία. Δεν μπορώ να συμπληρώσω τίποτα άλλο, γιατί το τέλειο δεν έχει ανάγκη από συστάσεις και σχόλια. Μια δοκιμή θα σας πείσει!!!

No comments: