Η Βαρκελώνη μου


Σήμερα, ένας συνάδελφος με ενημέρωσε τυχαία, ότι θα περάσει τέσσειρς πέντε μέρες στην Βαρκελώνη, και ξαφνικά ένιωσα μια τρελή νοσταλγία για αυτήν την πόλη που είναι σίγουρα εκτός συναγωνισμού. Κάποτε είχα πει ότι η Θεσσαλονίκη θέλει όταν μεγαλώσει να γίνει Βαρκελώνη, αλλά τελικά μπορεί να το βλέπει μόνο στα όνειρα της. Δεν έχω να πω πολλά για κάτι που μόνο να το νιώσει κάποιος μπορεί. Πάντως, όποιος πάει πρέπει ΠΡΕΠΕΙ και είμαι απόλυτη σε αυτό, να κάνει ορισμένα πράγματα. Να περπατήσει στην Ramblas πρωί, μεσημέρι και κυρίως βράδυ. Να πιει cafe con laitse (?) που δεν είναι ούτε ιταλικός, ούτε φίλτρου αλλά είναι μοναδικός. Να κάνει μία βόλτα στην Pla de Palau όπου θα ανακαλύψει μια απόκοσμη πλατείτσα με κομψά μαγαζιά ανάμεσα στα οποία και ένα κοσμηματοπωλείο (ή τουλάχιστον αυτό θα νομίζει), όπου όση ώρα κάποιος διαλέγει, τον κερνάνε σαμπάνια και μέσα στην παραζάλη του ανακαλύπτει ότι τελικά αυτά τα μικροσκοπικά κοσμήματα είναι σοκολατάκια. Εκτός των άλλων, εκεί βρίσκεται το Euskal Etxea όπου μπορείς να απολαύσεις υπέροχα pinchos, να πιεις φοβερό ισπανικό κρασί σε απίστευτες τιμές και να γνωρίσεις όλες τις φυλές του κόσμου (αλλά μονιασμένες).
Ακόμη πρέπει κάποιος να επισκεφτεί τόσο την Sacrada familia, την διάσημη ατελείωτη εκκλησία του Gaudi, όσο και το παζάρι τροφίμων της Βαρκελώνης που βρίσκεται κοντά στην Ramblas όπου μπορεί να βρεί και να αγοράσει όλες τις τοπικές λιχουδιές, αλλά και να τις απολαύσει επιτόπου. Να πηγαίνει για καφέ, αλλά να καταλήγει στο κρασί. Να περπατάει, να περπατάει και μετά να περπατάει λίγο ακόμα. Να πάει στο ενυδρείο, αλλά πιο πολύ στο ναυτικό μουσείο. Και κυρίως να πείσει τον εαυτό του ότι δεν την επισκέπτεται αυτήν την πόλη, αλλά μάλλον ζει εκεί. Άλλωστε νιώθει τόσο άνετα περιδιαβαίνοντας τους δρόμους της. Σαν να ζούσε εκεί μια ζωή...

Comments

Popular Posts