11.29.2010

Κυκλοφορεί ελεύθερα



Κυκλοφορεί ελεύθερα από ότι ενημερώθηκα.
Περιμένω τα σχόλια σας!

11.21.2010

λαϊκή; καμμία σχέση


Το Σάββατο το πρωί κάναμε μία περιήγηση στα Harrods's (υπομονή μέχρι την επόμενη ανάρτηση), την Kings road και την περιοχή του Chelsea, και γενικά όλη την φτωχογειτονιά όπου τα ήσυχα σπίτια θορυβούνται μόνο από το σιωπηλό γουργουρητό ενός Lexus ή ενός Audi A8. Καταλήξαμε κάποια στιγμή στο "The Duke of York Square" όπου γινόταν ένα flea market.

Αυτά τα παζάρια φαγητού ή λαϊκής τέχνης δεν τα βρίσκει κανείς στην Ελλάδα εύκολα, και είναι κρίμα γιατί έχουν υπέροχα τρόφιμα και φαγητά τα οποία ως επί το πλείστον ετοιμάζουν εκείνη την ώρα και μπορεί να είναι παραδοσιακά διαφόρων χωρών όπως Ταυλάνδη, Κίνα, Ιαπωνία, Ισπανία, Γαλλία, Αγγλία (;), και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Μπορεί κάποιος να φάει κάτι γρήγορο εκείνη την ώρα ή να πάρει μαζί του κάτι για το σπίτι. Τα γλυκά έχουν επίσης την τιμητική τους αφού υπάρχουν σε όλες τις μορφές και τα σχήματα

Εμείς πάντως μοιραστήκαμε ένα σάντουιτς με choritho (Ισπανικό πικάντικο λουκάνικο)
που συνδυάσαμε με γαλλικό τυράκι (κορμός από κάτι)

Πάντως ενώ δεν είμαι του γλυκού, μου ήτανε πολύ δύσκολο να αντισταθώ σε ένα μικρό επιδόρπιο

αφού και να μην θέλεις να τα φας, μπορείς απλά να τα κοιτάς με τις ώρες.

11.20.2010

The Commander - η συνέχεια...


...και αφού φάγαμε ωραία τα στρείδια μας και ήπιαμε την σαμπάνια μας, προχωρήσαμε στο κυρίως γεύμα με μια απλή αλλά ωραιότατη σαλάτα από ένα menu που αλλάζει κάθε δεκαπενθήμερο Πήραμε αρνί ψητό, πάνω σε κους κους και κόκκινη σάλτσα, και...γαζέλα με γλυκοπατάτα.

Το αρνί πρώτα, πρέπει να πούμε ότι δεν ήταν κακό... αλλά ως γνωστόν, δεν μιλάμε για τα δικά μας μικρά ζωάκια που στο μικρό τους μέγεθος έχουν πιο συγκεντρωμένη την νοστιμιά των βουνών μας, αλλά για μεγάλα ζώα που ... πως να το πούμε ευγενικά... σε σχέση με τα δικά μας είναι σαν να τρως λίγο χόρτο. Έχετε για παράδειγμα φάει γαρίδα του Ατλαντικού, και την συγκρίνατε με αυτές τις Μεσογείου; Ε, τότε καταλαβαίνεται τι εννοώ. Παρόλα αυτά για να είμαστε δίκαιοι, θα ήμασταν πολύ ευχαριστημένοι, καθώς ο σεφ έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε και το κους κούς ήταν και σπυρωτό και νόστιμο αλλά και η σάλτσα πλούσια και πηχτή, αν δεν γινόταν αναπόφευκτα οι συγκρίσεις με το άλλο πιάτο που ήτανε θεϊκό.



Τι να πω πραγματικά γι' αυτό το πιάτο, της γαζέλας, μου ράγισε την καρδιά που πρόλαβε να το πάρει ο Γ. και όχι εγώ. Κάθε μπουκιά συνοδεία της σάλτσας γλυκοπατάτας, ήταν ένα ποίημα της γεύσης, μια ωδή στην καλοζωία και την ευφαγία. Δεν μπορώ να συμπληρώσω τίποτα άλλο, γιατί το τέλειο δεν έχει ανάγκη από συστάσεις και σχόλια. Μια δοκιμή θα σας πείσει!!!

11.16.2010

Μικρό ορεκτικό από το Λονδίνο


Μιλάμε για την νέα τάση στη Βρετανική πρωτεύουσα που επιτάσσει ότι όλοι οι γαστρολάτρεις που σέβονται τον εαυτό τους οφείλουν να χαρίσουν τόσο στην στοματική όσο και στην στομαχική τους κοιλότητα, την απόλαυση ζωντανών στρειδιών συνοδεία σαμπάνιας. Στα πληρέστατα food floors των μεγάλων πολυκαταστημάτων όπως το Selfridges και το Harrod's μπορεί κανείς να δει τα "Oyster Bar" όπου οι προνομιούχοι απολαμβάνουν την σαμπάνια και τα όστρακα τους. Εμείς τα γευτήκαμε στο Bayswater σε ένα υπέροχο bar restaurant (The commander) για ορεκτικό στο κυρίως πιάτο μας, μαζί με δύο ποτήρια Laurent-Perrier και πιστέψτε με άξιζε τον κόπο. Η ατμόσφαιρα έγινε μεμιάς γιορτινή και η κούραση (ταξιδεύαμε και περπατούσαμε όλη μέρα) εξαφανίστηκε ως δια μαγείας.

11.04.2010

όροφος φαγητού


Τον τελευταίο καιρό, και μάλλον με αφορμή το επικείμενο μίνι ταξιδάκι μου στο Λονδίνο, που περιμένω πως και πως, με απασχολεί ένα μεγάλο ερώτημα που αφορά στα πολυκαταστήματα ρούχων. Φαίνεται να ακολουθούν γενικά τις τάσεις που κυριαρχούν στα αντίστοιχα του εξωτερικού, με μια μοναδική τεράστια, κατά την ταπεινή μου γνώμη παράλειψη. Παραλείπουν έναν όροφο. Αυτόν του φαγητού. Το τελευταίο ταξίδι μου στην Ευρώπη ήταν στο Βερολίνο, όπου στα δύο μεγάλα πολυκαταστήματα τους το Gallery Lafayette και το KaDeWe, οι πιο επιτυχημένοι όροφοι είναι αυτοί με το φαγητό. Πρόκειται, κυριολεκτικά για παράδεισο των απανταχού καλοφαγάδων. Εκεί μπορεί να βρει κανείς το καλύτερο από κάθε μέρος της γης: τυριά και κρασιά από Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Καλιφόρνια και Χιλή, Λουκάνικα και αλλαντικά από Γερμανία, Ουγγαρία, ψάρια από Ελλάδα και Τουρκία (Αιγαίο δηλαδή), αλλά και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους. Μπορεί κάποιος να τα πάρει πακέτο, ή να καθίσει να φάει εκεί από μπουγιαμπέσα μέχρι φιλέτο με σάλτσα τρούφας. Διαλέξαμε κάτι πιο απλό, όπως παραδοσιακό γερμανικό λουκάνικο στο KaDeWe με μπύρα, και τυριά με κρασί στο Gallery Lafayette από όπου είναι και οι Φωτογραφίες. Τώρα σειρά έχει το Harrod's (χε χε χε).

11.03.2010

Η Βαρκελώνη μου


Σήμερα, ένας συνάδελφος με ενημέρωσε τυχαία, ότι θα περάσει τέσσειρς πέντε μέρες στην Βαρκελώνη, και ξαφνικά ένιωσα μια τρελή νοσταλγία για αυτήν την πόλη που είναι σίγουρα εκτός συναγωνισμού. Κάποτε είχα πει ότι η Θεσσαλονίκη θέλει όταν μεγαλώσει να γίνει Βαρκελώνη, αλλά τελικά μπορεί να το βλέπει μόνο στα όνειρα της. Δεν έχω να πω πολλά για κάτι που μόνο να το νιώσει κάποιος μπορεί. Πάντως, όποιος πάει πρέπει ΠΡΕΠΕΙ και είμαι απόλυτη σε αυτό, να κάνει ορισμένα πράγματα. Να περπατήσει στην Ramblas πρωί, μεσημέρι και κυρίως βράδυ. Να πιει cafe con laitse (?) που δεν είναι ούτε ιταλικός, ούτε φίλτρου αλλά είναι μοναδικός. Να κάνει μία βόλτα στην Pla de Palau όπου θα ανακαλύψει μια απόκοσμη πλατείτσα με κομψά μαγαζιά ανάμεσα στα οποία και ένα κοσμηματοπωλείο (ή τουλάχιστον αυτό θα νομίζει), όπου όση ώρα κάποιος διαλέγει, τον κερνάνε σαμπάνια και μέσα στην παραζάλη του ανακαλύπτει ότι τελικά αυτά τα μικροσκοπικά κοσμήματα είναι σοκολατάκια. Εκτός των άλλων, εκεί βρίσκεται το Euskal Etxea όπου μπορείς να απολαύσεις υπέροχα pinchos, να πιεις φοβερό ισπανικό κρασί σε απίστευτες τιμές και να γνωρίσεις όλες τις φυλές του κόσμου (αλλά μονιασμένες).
Ακόμη πρέπει κάποιος να επισκεφτεί τόσο την Sacrada familia, την διάσημη ατελείωτη εκκλησία του Gaudi, όσο και το παζάρι τροφίμων της Βαρκελώνης που βρίσκεται κοντά στην Ramblas όπου μπορεί να βρεί και να αγοράσει όλες τις τοπικές λιχουδιές, αλλά και να τις απολαύσει επιτόπου. Να πηγαίνει για καφέ, αλλά να καταλήγει στο κρασί. Να περπατάει, να περπατάει και μετά να περπατάει λίγο ακόμα. Να πάει στο ενυδρείο, αλλά πιο πολύ στο ναυτικό μουσείο. Και κυρίως να πείσει τον εαυτό του ότι δεν την επισκέπτεται αυτήν την πόλη, αλλά μάλλον ζει εκεί. Άλλωστε νιώθει τόσο άνετα περιδιαβαίνοντας τους δρόμους της. Σαν να ζούσε εκεί μια ζωή...