10.23.2010

Αγαπημένα κόκκινα


Και τώρα το top ten των αγαπημένων μου κόκκινων τα οποία δεν είναι ανάγκη να τα πιείτε καλοκαιριάτικα γιατί μάλλον θα αναρωτηθείτε γιατί μου αρέσουν. Τα παρακάτω, πέρα του ότι είναι αγαπημένα, είναι κρασιά τα οποία (εκτός ίσως μιας ή δύο εξαιρέσεων) μπορεί κάποιος να τα βρει σε μια κάβα της προκοπής και πάντως δεν χρειάζεται να τα προπαραγγείλει και να τα προπληρώσει πριν καν τρυγηθούν. Εκτός αυτών θεωρώ ότι έχουν μια καλή σχέση τιμής και ποιότητας ειδικά αν κάποιος τα απολαύσει στο σπίτι του. Πάντως ο παρακάτω κατάλογος υπόκειται σε αλλαγές, καθώς πάντα δοκιμάζω καινούρια κρασιά, και ήδη έχω κάποια υπόψη μου που πρέπει να γευτώ τον επόμενο χειμώνα (με έχει φάει, για παράδειγμα, η περιέργεια ειδικά για τον "γυμνό βασιλιά").

10. Νάουσα Μελιτζανή. Ξεκινάω κλασικά με ένα εξαιρετικό ξινόμαυρο, από μικρούς παραγωγούς με μεγάλη ιστορία. Για μένα είναι ίσως η καλύτερη απλή Νάουσα και σας προτείνω ειδικά αν επισκεφτείτε την ομώνυμη πόλη να συνοδέψετε το γεύμα σας με αυτό το κρασί.
9. Νεμέα Παλυβού. Τι να πω! Δεν το περίμενα ποτέ από ένα Αγιωργίτικο, αλλά προφανώς ο Παλυβός είναι χαρισματικός. Ο μόνος λόγος που βρίσκεται σχετικά χαμηλά στην λίστα μου, είναι γιατί σαν ποικιλία δεν είναι από τις πρώτες προτιμήσεις μου, αλλά φέτος το κατανάλωσα κατά κόρον και όποτε το σύστησα (ακόμα και σε Ιταλό Σεφ) τα σχόλια ήταν ενθουσιώδη.
8. Κοκκινόμυλος Τσέλεπου. Γεμάτο, σωματώδες, ρωμαλέο, εξαιρετικό, άξιο να συνοδεύσει τα καλύτερα.
7. Αυλοτόπι Τσέλεπου. Και πάλι ένα Cabernet εγγύηση στην απόλαυση με ευγενικές ταννίνες, που μαζί με το προηγούμενο Merlot, τείνουν να επιβεβαιώσουν τις υποψίες μου ότι ο Τσέλεπος είναι ένας μικρός μάγος των οίνων.
6. Άβατον του Τσάνταλη. Λεπτό, ονειρικό, πιστεύω ότι δεν χρειάζεται ούτε παλαίωση και φυσικά ούτε φαγητό. Είναι ένα ποίημα, ό,τι είναι τα Trinidad για τα πούρα.
5. Γεροντόκλιμα ρεματιάς Αντωνόπουλου(Syrah - Merlot). Είναι το πρώτο μη ξινόμαυρο κρασί που πραγματικά μου έφερε δάκρυα στα μάτια. Αυτό το κρασί, όπως λέγεται στις μέρες μας, πραγματικά δεν υπάρχει. Πιείτε με προσοχή γιατί οι αλκοολικοί βαθμοί είναι πολλοί και η γεύση απίστευτη και λεπτή.
4. Ραψάνη επιλεγμένη του Τσάνταλη. Θεωρώ από τα καλύτερα ελληνικά κρασιά που ανταμοίβει όποιον το δοκιμάζει. Προτιμήστε ένα ανάλογα γεμάτο γεύμα γιατί οτιδήποτε λιγότερο θα ισοπεδωθεί από τον χαρακτήρα αυτού του μεγάλου κρασιού.
3. Collection Syrah του Μούντριχα. Απλά, αν το βρείτε επενδύστε. Τίποτα άλλο. Επενδύστε και δεν θα το μετανιώσετε.
2. Κτήμα Κατσαρού. Φοβερός συνδυασμός Cabernet και Merlot που δικαιώνει απόλυτα τον παραγωγό του. Πάντα φροντίζω να υπάρχει κάποιο στην κάβα αφού επίσης είναι επιλογή που εκτιμάται από το σύνολο των φίλων.
1. Ράμνιστα Κυρ-Γιάννη. Επειδή μερικά πράγματα είναι all time classics, επειδή ξεκινάω και τελειώνω σε ένα ξινόμαυρο, επειδή όταν πίνεις Ράμνιστα και τρως chevre γίνεται πάρτυ στο στόμα από ταννίνες και λίπος και δεν ξέρεις ποιο είναι νοστιμότερο, επειδή είναι όπως θα έπρεπε να είναι ένα ξινόμαυρο περασμένο από κάβα, επειδή ο Γιάννης Μπουτάρης είναι ο Θεός των ερυθρών και από τους λίγους που παρέλειψαν κακή σοδειά για να κρατήσουν την ποιότητα, είναι το νούμερο ένα μου.

3 comments:

kitchenStories said...

Καλημέρα Soti
Εξαιρετική η λίστα κρασιών που προτείνεις και εξαιρετικότατη η ανάλυση τους από εσένα...

Φιλιά και Καλή Κυριακή!

*Σε ευχαριστώ που "η κουζίνα" μου υπάρχει στο blogroll σου.
Ζαμπία

panos said...

Οι ετικέτες που προτείνετε είναι αρκετά εμπορικές, δεν είδα να αναγράφονται η χρόνιες τους (vintage). Θα βοηθούσε πολύ γιατί όπως ξέρετε η κάθε χρονιά έχει και τις ιδιοτροπίες της.

Επειδη ειναι η πρωτη φορα που μπαινω στο Blog σας(συναντησα τον συζυγο σας στο Petit Sommelier στο νεο φαληρο, εχω να πω οτι ειναι πολυ καλο και οι δυο εκδοσεις -Αγγλικα και Ελληνικα.

Πολύ ενδιαφέρον βρήκα επίσης και τα άλλα posting που έχετε κάνει αλλά και τα links που δίνεται.

Παναγιώτης

Στο κρασί 1 μάλλον εννοείται 'περασμένο από βαρέλι' και όχι από κάβα ε?

Οφειλω να πω οτι η προσπαθεια ας

soti said...

Ναι... βαρέλι εννοούσα, αλλά ειδικά για τον Κυρ -Γιάννη, πρέπει να πω ότι είναι (μπορεί και ο μοναδικός οινοπαραγωγός στην Ελλάδα) αυτός που παρέλειψε να οινοποιήσει άσχημες χρονιές για να μην καταστρέψει την ποιότητα του κρασιού του. Πάντως από το συγκεκριμμένο μου αρέσει το 2000. Ακόμη αυτά είναι κρασιά και παραγωγοί που εμπιστεύομαι λίγο πολύ ανεξάρτητα από τις χρονιές, σίγουρα κάποιες είναι λίγο καλύτερες και άλλες λίγο χειρότερες, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς...εγώ τουλάχιστον δεν κατέχω τον τίτλο του master of wine. Και ναι τα κρασιά είναι εμπορικά γιατί θα ήθελα κάποιος να μπορεί να τα αγοράσει και να μην τον μπερδέψω με περίπλοκες ειικέτες και σοδειές. Ακόμη, θεωρώ ότι το ζητούμενο δεν είναι να κατευθήνω κάποιον, το αντίθετο μου αρέσει να μπορεί ο καθένας να βρει αυτό που τον συναρπάζει και γι' αυτό όλα τα σχόλια είναι καλοδεχούμενα. Θα χαρώ να μου προτείνεις κάτι καινούριο, και κρατώ ανοιχτό το μυαλό (και τον ουρανίσκο) μου για νέες γευστικές περιπέτειες.