10.30.2010

ΜΕΓΑΣ...είναι ο οίνος...


Έχει και το όνομα, έχει και τη χάρη. Ένα κρασί που παντρεύει το ελληνικό Αγιωργίτικο με το γαλλικό Cabernet Sauvignon (σε αναλογία 80%-20%), δημιουργώντας μία σύνθεση με αξιώσεις. Ένα μεγάλο κρασί με στιβαρό σώμα και ευδιάκριτη οξύτητα που διαθέτει πλούσια αρώματα κόκκινων φρούτων, αλλά και βουτύρου και βανίλιας, ευθαρσώς παραπέμποντας στο πέρασμα από βαρέλι. Μου αρέσει με μανούρι και άλλα μαλακά τυριά, αλλά και με μαγειρευτό χοιρινό. Δυστυχώς έχω το κακό συνήθειο να μην μου χρειάζεται πάντα το φαγητό για να απολαύσω ένα κρασί, ενώ το αντίθετο δεν ισχύει ποτέ: χρειάζομαι πάντα κάτι καλό για να αναδείξω ένα πιάτο αλλιώς νιώθω το τελευταίο να κουτσαίνει. Το συγκεκριμένο πάντως, είναι σίγουρα από τα (πραγματικά) λίγα αγιωργίτικα που μου αρέσουν. Αλλά και ο ίδιος ο παραγωγός πιστεύω ότι διαθέτει από τις πιο ολοκληρωμένες γκάμες σε τιμές και ποιότητες που υπάρχουν στην Ελλάδα, και αυτό θεωρώ ότι (τουλάχιστον) είναι ειλικρινές. Ένα κρασί λοιπόν για όλες τις περιπτώσεις. Στην υγειά σας!

10.28.2010

Η καρδιά μου αγγινάρα


Δοκιμάσατε ποτέ τα προιόντα του Jamie Oliver; Θα το παραδεχτώ τα ψώνια στο super market ή στα delicatessen, συνήθως με συναρπάζουν πιο πολύ από το να αγοράζω ρούχα ή οτιδήποτε άλλο. Όταν τα καταφέρνω να έχω και χρόνο...ζωγραφίζω! Περνάω τέλεια. Διαβάζω ετικέτες, βλέπω καινούριες γευστικές προτάσεις... γενικά είμαι στο στοιχείο μου. Αυτά τα αγγιναράκια, λοιπόν, πρέπει να το παραδεχτώ, μου αρέσουν πολύ. Το βάζο, βέβαια, είναι μικροσκοπικό και για στραγγισμένο βάρος (δηλαδή χωρίς υγρά) 168 g (!)σου ζητάνε κάπου ανάμεσα στα 7 και 7,5 ευρώ. Αλλά πρέπει να πούμε ότι είναι μικρές τέλειες καρδιές αγγινάρας που βούτηξαν μέσα σε λάδι(Ηλιέλαιο και λίγο Ελαιόλαδο)και λευκό ξύδι και πήραν στοιχεία από ολόκληρα πιπέρια, δενδρολίβανο σκόρδο και τσίλι. Η εταιρεία προτείνει να τα σερβίρουμε με αλλαντικά Πάρμας ή μαζί με παρμεζάνα σε ριζότο. Εγώ σε πιο ελληνικές κατευθύνσεις, βρίσκω ότι είναι ένας εξαιρετικός ουζομεζές αλλά τα έχω βάλει και ψιλοκομμένα πάνω σε πράσινη σαλάτα δίνοντας μοναδική γεύση. Δοκιμάστε τες γι αυτό που είναι ένα εξαιρετικό έδεσμα!

10.26.2010

Φρέσκο βούτυρο


Στο σπίτι μου δύο λίπη χρησιμοποιώ (εκτός αν είναι για αποθήκευση στο ψυγείο):ελαιόλαδο και φρέσκο βούτυρο. Βέβαια, πρέπει να πω ότι το ελαιόλαδο υπερτερεί σε χρήση του βουτύρου με το συντριπτικό ποσοστό 80% με 20% (κάτι σαν την εξίσωση Paretto) όπου φυσικά το 20% κάνει τόσο μαγική την γεύση όλων εκείνων που εμπλουτίζει που τα κάνει ακαταμάχητα.
Τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιώ κατά κόρον Lurpak που μάλλον είναι πιο κοντά στα γαλλικά βούτυρα, αφού όπως λέει και Γαλλίδα φίλη μας η Ναντίν,"Δεν το λέω γιατί είμαι Γαλλίδα αλλά τα βούτυρα μας είναι καλύτεγα". Και όντως πρέπει να παραδεχτώ ότι από τα αγελαδινά φρέσκα βούτυρα είναι από τα πιο νόστιμα. Με την έμφαση να δοθεί στο "αγελαδινά", καθώς η γεύση του πρόβειου και του κατσικίσιου δεν συγκρίνεται. Πάντως, εγώ τουλάχιστον, μόνο αγελαδινά βρίσκω στα καταστήματα μαζικής κατανάλωσης (supermarkets). Ο λόγος δεν γνωρίζω ποιος είναι, πάντως πιστεύω ότι στην Ευρώπη γενικά πλεονάζουν οι αγελάδες σε σχέση με τα αιγοπρόβατα. Παρολαυτά, υπάρχουν ακόμη αυτοί που ασχολούνται με τα παραδοσιακά προϊόντα (ευτυχώς!) και έτσι κατάφερα να βρω το κατσικίσιο βούτυρο σε χύμα κατάσταση. Τον Σταύρο Τρεμπελή ανακάλυψε ο πατέρας μου σε μία από τις πολυάριθμες επισκέψεις του στην Νάουσα και ασχολείται με παραδοσιακά τυροκομικά που παράγει ο ίδιος (έχει ας πούμε και υπέροχο μπάτζιο) και βρίσκεται στο 3ο χλμ Νάουσας - Σιδηροδρομικού σταθμού Νάουσας, και από τότε γίναμε οικογενειακώς πιστοί πελάτες. Δοκιμάστε το, έχει αξεπέραστη γεύση.

10.23.2010

Αγαπημένα κόκκινα


Και τώρα το top ten των αγαπημένων μου κόκκινων τα οποία δεν είναι ανάγκη να τα πιείτε καλοκαιριάτικα γιατί μάλλον θα αναρωτηθείτε γιατί μου αρέσουν. Τα παρακάτω, πέρα του ότι είναι αγαπημένα, είναι κρασιά τα οποία (εκτός ίσως μιας ή δύο εξαιρέσεων) μπορεί κάποιος να τα βρει σε μια κάβα της προκοπής και πάντως δεν χρειάζεται να τα προπαραγγείλει και να τα προπληρώσει πριν καν τρυγηθούν. Εκτός αυτών θεωρώ ότι έχουν μια καλή σχέση τιμής και ποιότητας ειδικά αν κάποιος τα απολαύσει στο σπίτι του. Πάντως ο παρακάτω κατάλογος υπόκειται σε αλλαγές, καθώς πάντα δοκιμάζω καινούρια κρασιά, και ήδη έχω κάποια υπόψη μου που πρέπει να γευτώ τον επόμενο χειμώνα (με έχει φάει, για παράδειγμα, η περιέργεια ειδικά για τον "γυμνό βασιλιά").

10. Νάουσα Μελιτζανή. Ξεκινάω κλασικά με ένα εξαιρετικό ξινόμαυρο, από μικρούς παραγωγούς με μεγάλη ιστορία. Για μένα είναι ίσως η καλύτερη απλή Νάουσα και σας προτείνω ειδικά αν επισκεφτείτε την ομώνυμη πόλη να συνοδέψετε το γεύμα σας με αυτό το κρασί.
9. Νεμέα Παλυβού. Τι να πω! Δεν το περίμενα ποτέ από ένα Αγιωργίτικο, αλλά προφανώς ο Παλυβός είναι χαρισματικός. Ο μόνος λόγος που βρίσκεται σχετικά χαμηλά στην λίστα μου, είναι γιατί σαν ποικιλία δεν είναι από τις πρώτες προτιμήσεις μου, αλλά φέτος το κατανάλωσα κατά κόρον και όποτε το σύστησα (ακόμα και σε Ιταλό Σεφ) τα σχόλια ήταν ενθουσιώδη.
8. Κοκκινόμυλος Τσέλεπου. Γεμάτο, σωματώδες, ρωμαλέο, εξαιρετικό, άξιο να συνοδεύσει τα καλύτερα.
7. Αυλοτόπι Τσέλεπου. Και πάλι ένα Cabernet εγγύηση στην απόλαυση με ευγενικές ταννίνες, που μαζί με το προηγούμενο Merlot, τείνουν να επιβεβαιώσουν τις υποψίες μου ότι ο Τσέλεπος είναι ένας μικρός μάγος των οίνων.
6. Άβατον του Τσάνταλη. Λεπτό, ονειρικό, πιστεύω ότι δεν χρειάζεται ούτε παλαίωση και φυσικά ούτε φαγητό. Είναι ένα ποίημα, ό,τι είναι τα Trinidad για τα πούρα.
5. Γεροντόκλιμα ρεματιάς Αντωνόπουλου(Syrah - Merlot). Είναι το πρώτο μη ξινόμαυρο κρασί που πραγματικά μου έφερε δάκρυα στα μάτια. Αυτό το κρασί, όπως λέγεται στις μέρες μας, πραγματικά δεν υπάρχει. Πιείτε με προσοχή γιατί οι αλκοολικοί βαθμοί είναι πολλοί και η γεύση απίστευτη και λεπτή.
4. Ραψάνη επιλεγμένη του Τσάνταλη. Θεωρώ από τα καλύτερα ελληνικά κρασιά που ανταμοίβει όποιον το δοκιμάζει. Προτιμήστε ένα ανάλογα γεμάτο γεύμα γιατί οτιδήποτε λιγότερο θα ισοπεδωθεί από τον χαρακτήρα αυτού του μεγάλου κρασιού.
3. Collection Syrah του Μούντριχα. Απλά, αν το βρείτε επενδύστε. Τίποτα άλλο. Επενδύστε και δεν θα το μετανιώσετε.
2. Κτήμα Κατσαρού. Φοβερός συνδυασμός Cabernet και Merlot που δικαιώνει απόλυτα τον παραγωγό του. Πάντα φροντίζω να υπάρχει κάποιο στην κάβα αφού επίσης είναι επιλογή που εκτιμάται από το σύνολο των φίλων.
1. Ράμνιστα Κυρ-Γιάννη. Επειδή μερικά πράγματα είναι all time classics, επειδή ξεκινάω και τελειώνω σε ένα ξινόμαυρο, επειδή όταν πίνεις Ράμνιστα και τρως chevre γίνεται πάρτυ στο στόμα από ταννίνες και λίπος και δεν ξέρεις ποιο είναι νοστιμότερο, επειδή είναι όπως θα έπρεπε να είναι ένα ξινόμαυρο περασμένο από κάβα, επειδή ο Γιάννης Μπουτάρης είναι ο Θεός των ερυθρών και από τους λίγους που παρέλειψαν κακή σοδειά για να κρατήσουν την ποιότητα, είναι το νούμερο ένα μου.

10.21.2010

μία διαφορετική coleslaw


Αφού ο Γ. έχει δηλώσει άπειρες φορές ότι δεν πρόκειται ποτέ να φάει κουνουπίδι, έχω και εγώ επαναπαυθεί και δεν ασχολήθηκα για χρόνια με το συγκεκριμένο λαχανικό. Η μυρωδιά του άλλωστε είναι αποθαρρυντική και έτσι όλοι είναι ευχαριστημένοι
Παρολαυτά, είναι χειμώνας και είναι ωραίο να τρώμε τις εποχικές σαλάτες. Πήρα λοιπόν ένα κουνουπίδι και το έπλυνα καλά, πολύ καλύτερα και πιο προσεκτικά από ότι συνήθως, μιας και δεν θα το έβραζα. Όπως ήταν ωμό το έκοψα σε πολύ μικρά κομματάκια και το ίδιο έκανα με τέσσερα μεσαία καρότα. Πασπάλισα αλάτι, πιπέρι και έριξα και λίγο κανονικό ξύδι (ναι υπάρχει και χρειάζεται και αυτό) και δύο κουταλίτσες του γλυκού μαγιονέζα. Νοστιμότατη!!! Αρκούσε αυτό για να δούμε με άλλο μάτι το κουνουπίδι.

10.20.2010

Γιαννακοχώρι Κυρ-Γιαννη


Ένα κόκκινο κρασί από ξινόμαυρο (μια ζωή η αγαπημένη μου ποικιλία) και λίγο merlot. Το ανοίξαμε την προηγούμενη Δευτέρα με τον Γ. για να πιούμε ένα ποτηράκι και καταλήξαμε να τελειώσουμε όλη την φιάλη.
Δεν είναι όμως να απορεί κανείς. Το Γιαννακοχώρι ήταν χωρίς αμφιβολία, για χρόνια η ναυαρχίδα του κτήματος κυρ - Γιάννη (τώρα αυτή τη θέση φαίνεται να την μοιράζετε με τις ΔΥΟ ΕΛΙΕΣ). Ένα κρασί βαθυκόκκινο, χάρη και στην προσθήκη του merlot που ενισχύει το αδύνατο χρώμα του ξινόμαυρου, και μεστό στην γεύση. Η μύτη του αναδίδει υπέροχα αρώματα από κόκκινα φρούτα και το βαρέλι από το οποίο πέρασε κατά την ωρίμανση του στο οινοποιείο είναι σίγουρα διακριτό. Πλησιάζοντας το ποτήρι στο πρόσωπο μας, η αναμονή γίνεται βασανιστική, αφού μπορεί κανείς να νιώσει τους ατμούς ενός στιβαρού και ρωμαλέου σώματος που αδημονεί να κυριέψει το στόμα μας. Η γεύση του γεμάτη και πλούσια δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας ότι πρόκειται για οίνο που ζητάει να συνοδευτεί από αντίστοιχα επάξιο γεύμα.
Σίγουρα δεν πρόκειται για κρασί που θα αγαπήσουν οι φίλοι των ημίγλυκων, αλλά θέλει γευστικούς κάλυκες που προτιμούν δυνατές και στέρεες παρέες. Μπορεί να παντρευτεί με μαγειρευτό κυνήγι που η δύναμη τους αποτελεί πρόσφορο έδαφος για να ξεδιψάσει, αλλά θα μου άρεσε και με αρκετά λιπαρά τυριά όπως το δικό μας μανούρι ή ένα γαλλικό chevre ή ακόμη θα μπορούσαμε να το συνδυάσουμε με foie gras και να το απογειώσουμε.
Εσείς πάντως, αφήστε την φαντασία σας ελεύθερη, και δημουργήστε τους συνδυασμούς της καρδιάς σας (μόνο ψάρι μην βάλετε). Όλος ο γευστικός πλούτος βρίσκεται στην διάθεση σας!

10.18.2010

Σάλτσα από Αβοκάντο


Τι να πω! Έχουμε γίνει και λίγο διεθνείς. Η σάλτσα από αβοκάντο ή αλλιώς γουακαμόλε όπως την ξέρουμε συνήθως είναι εύκολη και γρήγορη στην προετοιμασία, και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν πικάντικο ντιπ, ή και σαν συνοδευτικό στον καπνιστό σολομό ή ακόμη και σαν dressing σε κάποια σαλάτα. Αυτήν τη συγκεκριμένη την έφτιαξα με κρεμμύδι, αλλά προτιμώ το πράσο, και αλάτι, πιπέρι και στραγγιστό γιαούρτι. Όλα μαζί στο multi, και μετά το ρίχνω στη σαλάτα, ή όπως εδώ στον φλοιό του αβοκάντο.

10.12.2010

Ταπεινό βραδυνό


Αυτό είναι κάτι που έκανα μέσα σε ένα εικοσάλεπτο για τον Γ. ο οποίος πραγματικά τον τελευταίο καιρό έχει πολύ δουλειά και γυρνάει αργά το βράδυ.
Έτσι, όταν μου είπε ότι δεν έχει όρεξη για κανονικό φαγητό, αλλά ούτε και για σαντουιτσοκατάσταση (φοβερή λέξη, ε;) είπα να κάνω μία ομελέτα. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι με λίγη φαντασία και πολύ αγάπη στην μαγειρική, μπορείς να μετατρέψεις ένα ταπεινό γεύμα σε γαστριμαργική απόλαυση. Παραδέχομαι ότι θυμήθηκα και την κυπριακή λύση με τα υπέροχα χορτοφαγικά της πιατάκια()και είπα να τηγανίσω μερικά κομμάτια κολοκύθι. Πρόσθεσα μετά τα αυγά ανακατεμένα καλά με λίγο γάλα και αλάτι. Όταν έγινε η ομελέτα, έτριψα λίγη παρμεζάνα και φρέσκο πιπεράκι.
Στη σαλάτα, ανακάτεψα ρόκα και σγουρή, έκοψα τις τελευταίες ντομάτες της σεζόν και πάλι έτριψα λίγη παρμεζάνα. Ράντισα με το ελαιόλαδο και το μπαλσάμικο. Μμμμμ....τέλειο...κάτι λείπει... Μέχρι να έρθει ο Γ. άνοιξα και ροζέ κρύες ακακίες του Κυρ-Γιάννη, και συμπλήρωσα τα κενά! Α! όλα κι όλα, δεν ξέρω για Δήμαρχος αλλά τα κρασιά του είναι ακόμα τα Number ONE.

10.08.2010

Ψητό χοιρινό κατσαρόλας και γάστρας


Αυτό το αγόρασα με την ειλικρινή πεποίθηση ότι ήταν ρολάκι. Ήταν τυλιγμένο ωραιότατα με αυτό το κλασσικό κόκκινο δίχτυ που τυλίγουν τα ρολά για να διατηρήσουν το σχήμα τους, οπότε υπέθεσα απλά το αυτονόητο.
Τώρα ως λάτρης της τέχνης του ξεκοκαλίσματος, δεν μπορώ να πω ότι με χάλασε κιόλας η αποκάλυψη του οστού κατά την πρώτη φάση του μαγειρέματος! Ακολούθησα λοιπόν τον εξής δρόμο: Τσιγάρισα το κρέας σε ΦΡΕΣΚΟ βούτυρο. Το έσβησα με κρασί, λίγη Ντιζόν, λίγο λεμόνι, και έβαλα και μία σκλήθρα σκόρδο και το άφησα να σιγοβράζει, προσθέτοντας όποτε χρειαζόταν λίγο νεράκι. Τώρα, όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν ότι όπου γράφω "λίγο" βάζω πολύ, και αυτά που γράφω για "λίγο" είναι για τα μάτια του κόσμου, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Μετά από περίπου 40 λεπτά μετέφερα όλο το περιεχόμενο μέσα σε μία μικρή γαστρούλα, το αλατοπιπέρωσα και το άφησα να βράσει στο ζουμί του στους 180 για καμιά ώρα. Βγάζοντας το έριξα λίγο αλεύρι στο ζουμάκι και μαγικά το μετέτρεψα σε σάλτσα. Το φάγαμε αμέσως εγώ και ο Γ. Είχαν πάει και τα παιδιά για ύπνο... ήτανε και μικρό...Τέλος πάντων καλά που έμεινε και το κοκαλάκι.

10.06.2010

Κρέπες; Κανελλόνια; ή απλά αράβικες πίτες;


Όσο σκέφτομαι πως πέρασα την Κυριακή μου, ανακαλύπτω ότι από τις 8.30 το πρωί, μέχρι και τις 14.00 μαγείρευα συνεχώς. Σε αυτόν τον μαραθώνιο μαγειρικής οδήγησε το ότι ήθελα να βγάλω και άλλες φωτογραφίες, καθότι δηλώνω πρόσφατα ερωτευμένη με την καινούρια μου DSLR, αλλά και άλλα μεμονωμένα και τυχαία γεγονότα.
Για παράδειγμα το επόμενο πιάτο δεν σκόπευα να το μαγειρέψω, τουλάχιστον εκείνη την ημέρα. Είδα όμως ότι η ημερομηνία λήξης σε ένα πακέτο με μεγάλου μεγέθους αραβικές πίτες ήταν για την επομένη, οπότε αναγκαστικά σκαρφίστηκα τα παρακάτω:
Βρήκα ότι κασέρι είχε μείνει από το brunch και το έτριψα. Συγκεκριμένα χρησιμοποίησα μανούρι, κρητική γραβιέρα και μετσοβόνε. Έτριψα επίσης μερικές φέτες ζαμπόν και όλα αυτά τα έδεσα με τρία αυγά.
Μοίρασα το μείγμα στις πίτες τις τύλιξα και τις έβαλα στο pyrex που είχα λαδώσει, ενώ από πάνω έριξα μία κρέμα γάλακτος και το έψησα στους 180 για καμιά ώρα. Δεν έβαλα καθόλου αλάτι, αφού τα τυριά και το ζαμπόν είναι από μόνα τους αρκετά αλμυρά, και όταν το έβγαλα από τον φούρνο το έκοψα κόντρα. Είναι λίγο βαρύ αλλά ταιριάζει φοβερά με κόκκινο κρασί, και ειδικά ξινόμαυρο, ή Cabernet. Καλή μας όρεξη!

10.04.2010

Φασουλονταβάς


Σήμερα το πρωί που είπα την λέξη αυτή σε μία φίλη την "Μαριγώ", απόρησε. Και μετά απόρησα και εγώ. Πρώτη φορά την άκουγε και γι' αυτό, ναι, επεξηγώ ότι είναι τα φασόλια γίγαντες στον φούρνο. Αυτά όμως τα λέγανε ελέφαντες (άκου τώρα!), ήταν 500gr. και τα άφησα, όπως βλέπετε όλη τη νύχτα στο νεράκι, το οποίο το πρωί το άλλαξα.
Επειδή, γενικά, στο φαΐ μου αρέσουν οι πληθωρικές γεύσεις, παρέκκλινα λίγο της συνταγής. Και εξηγώ: αντί για δύο μέτρια κρεμμύδια 'έβαλα τρία μεγάλα, αντί για ένα καρότο έβαλα τρία (και θα έβαζα τέσσερα, αλλά τελευταία στιγμή το λιμπίστηκα και το έφαγα), αντί για μία πιπεριά έβαλα τρεις, αντί για δύο ντομάτες έβαλα ένα βάζο φρέσκο τοματοχυμό της μανούλας μου, και όσο για το σκόρδο...βλέπετε τις σκλήθρες

Αφού τα έβρασα για δυόμισι ώρες τα έβαλα στο ταψί μου, ανακάτεψα αλάτι, πιπέρι, μία κούπα ελαιόλαδο και μπόλικο μαϊντανό, και το αποτέλεσμα απλά θεϊκό!

Destination SKG - Dennis Bistro


Το Σάββατο, μετά από πολύ καιρό, πήγαμε εκδρομή στο super market. Έτσι το λέμε όταν πάμε οικογενειακώς στο ΑΒ mega. Όσοι έχουν δύο πιτσιρίκια στις ηλικίες των δικών μου, είμαι σίγουροι ότι με καταλαβαίνουν και συμπάσχουν.
Μετά από την επιτυχημένη μας έξοδο, καταλήξαμε να τρώμε στο Dennis bistro, το οποίο τιμάμε αρκετά συχνά τον χειμώνα, και όχι άδικα, μιας και η σχέση τιμής ποιότητας είναι ιδανική, αλλά τυχαίνει να βρίσκεται και δίπλα στο πατρικό του Γ. στην Πολύκλειτου Ρέγκου, που είναι ένας παράδρομος της παραλίαw στο ύψος της Συνδίκα. Η εξυπηρέτηση πάντα διακριτική και φιλότιμη, και ο χώρος κομψά καλαίσθητος δημιουργώντας αίσθηση ηρεμίας και άνεσης στον εστιαζόμενο.
Αντί για ψωμί μου αρέσουν οι μικρές πιτσούλες που σερβίρει, και τα πιάτα ημέρας, όπως και ο κύριος κατάλογος του, είναι αρκετά πλούσια σε ποικιλία. Αυτή τη φορά πήραμε μια σαλάτα με πρασινάδα, ντομάτα φρέσκια και λιαστή, αγγουράκι, παρμεζάνα και μπαλσάμικο.

Πήραμε, επίσης μια μακαρονάδα (για τα παιδιά υποτίθεται) που προτιμούμε, και σχεδόν πάντα υπάρχει στο τραπέζι μας, με λιγκουίνι, προσούτο, ελιές, φέτα και ντομάτα και συστήνω ανεπιφύλακτα:

Ο Γ. προτίμησε μοσχαράκι με μελιτζάνες που ήταν εξαιρετικό...

Ενώ εγώ, αν και συνήθως δεν προτιμώ το χοιρινό, διάλεξα αυτή τη φορά χοιρομέρι με άγρια μανιτάρια, όπως καταλαβαίνεται λόγω των αγαπημένων μου μυκήτων, και πρέπει να πω ότι δεν το μετάνιωσα.

Εκτός πάντως από αυτά σας συστήνω ανεπιφύλακτα το συκώτι με καραμελωμένα κρεμμύδια, αλλά και την πάπια. Τα συνοδέψαμε με κατώγι Αβέρωφ και τελειώσαμε με brownies και παγωτό, το οποίο μάλλον ήταν το αγαπημένο πιάτο των παιδιών.