Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2014

PAX το εστιατόριο των burgers

Δεν είναι μερικές φορές, που και ο πιο ψαγμένος ουρανίσκος, αποζητά την ανίκητη και ονειρεμένη απλότητα ενός χορταστικού burger; Ελάτε! Ας είμαστε ειλικρινείς! Εγώ τουλάχιστον, πάσχω συχνά πυκνά από κάτι τέτοιες λιγούρες, αλλά τώρα ξέρω πως θα τις ικανοποιήσω, συνδυάζοντας ζουμερές γεύσεις και άνετο περιβάλλον.

 Ο κατάλογος του PAX περιεκτικός και σύντομος, διευκολύνει στην απόφαση του πεινασμένου αναγνώστη.
 Μου άρεσαν ιδιαιτέρως τα crispy chicken με ένα κλικ καυτερού παραπάνω (!)
 Το chilli con carne που μου θύμισε έντονα και ομελέτα με καβουρμά, χωρίς να χρειαστεί να ζηλέψει ούτε στο ελάχιστο,
 και οι φλογέρες τυριού που ήταν πραγματικά γεμάτες και υπέροχες.

Αλλά και τα onion rings ήταν πλούσια και με καταπληκτικό κουρκούτι.
Από τα burgers λάτρεψα το tower γιατί καμιά φορά το μέγεθος μετρά! Αλλά και το βουβαλίσιο είναι εξαιρετικό και δεν είναι τυχαίο ότι τα μπιφτέκια ψήνονται κατόπιν παραγγελίας.

Φυσικά υπάρχουν και οι χορτοφαγικές επιλογές, αλλά και το κοτόπουλο που ήταν νοστιμότατο!
Πάντως μεγάλο θαυμασμό απέσπασε η ξεχωριστή sauce από μαρμελάδα τομάτας που απογειώνει την γεύση και εμπλουτίζει την απόλαυση!

Αποενοχοποιήστε, λοιπόν, τα βασικά κρεατοφαγικά σας ένστικτα στο κέντρο της πόλης στο PAX.

Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2013

METAXA: τα αστέρια της ελληνικής ποτοποιΐας


Το ΜΕΤΑΧΑ δώδεκα αστέρων, υπογεγραμμένο από τον master ΜΕΤΑΧΑ Κωνσταντίνο Ράπτη
Σε μία εκδήλωση τόσο κομψή και φινετσάτη, όσο και το προϊόν το οποίο παρουσίαζε, η εταιρία ΜΕΤΑΧΑ, μας σύστησε το νέο μέλος της οικογένειας, το ΜΕΤΑΧΑ δώδεκα αστέρων. Μπροστά  μας ξετυλίχτηκε μία ιστορία 125 χρόνων κατά την οποία ο ιδρυτής της εταιρίας Σπύρος Μεταξάς, ως άλλος αλχημιστής, αποφάσισε ότι ήθελε να παγιδεύσει και να προσφέρει στον κόσμο, τι άλλο; τον ζεστό ήλιο της Ελλάδας.

Μέσα από ένα αέναο ταξίδι στις γεύσεις των κονιάκ και των μπράντυ, κατάφερε να φτιάξει έναν ξεχωριστό τύπο σκούρου ποτού, πιο μαλακό και βελούδινο. Και το όνομα αυτού ΜΕΤΑΧΑ. Συνώνυμο με την φινέτσα, αντίθετο με το σκληρό σώμα των σκούρων ποτών, και γεμάτο από απίστευτα αρώματα το ΜΕΤΑΧΑ, μείγμα από μοσχάτο κρασί (vin de licquer), απόσταγμα οίνου άλλων ποικιλιών και εκχυλίσματα βοτάνων και ροδοπέταλων, ξεχειλίζει από τον μεσογειακό ήλιο.


Η γευστική διαδρομή μας ξεκίνησε από το πεντάστερο ΜΕΤΑΧΑ με αρώματα μελιού, γιασεμιού και δρυ, γεύση που παρέπεμπε σε φρέσκο σύκο και ροδάκινο και μία καλή επίγευση από φλούδα πορτοκαλιού, για να συνεχίσει στο αγαπημένο και κλασικό ΜΕΤΑΧΑ εφτά αστέρων. Εύκολα ξεχωρίσαμε τα αρώματα πιο ώριμων φρούτων, αλλά και μαύρης σταφίδας, και το γνώριμο ζεστό άρωμα του χαρουπιού, ενώ άρχισε να φαίνεται και μια ιδέα καραμέλας βουτύρου, ή φλόκας, όπως μόνο εμείς οι Θεσσαλονικείς την ξέρουμε. Η γεύση, όπως πάντα απαλή και στρόγγυλη, παρέπεμπε σε ξερά φρούτα, και η επίγευση μακριά και γεμάτη από μαύρη σταφίδα και την λεπτή πικράδα της πορτοκαλόφλουδας. Φτάνοντας στο δωδεκάρι, για το οποίο χρησιμοποιείται λευκό μοσχάτο μόνο Σάμου, το μπουκέτο γίνεται πιο περίπλοκο με αρώματα αποξηραμένων άνθεων και φρούτων, αλλά και σοκολάτας και καφέ να ξεπηδούν από αυτό το ελιξήριο καλοζωίας. Το σώμα του εξαιρετικά πλούσιο, με έντονες νότες ξερού σύκου και δαμάσκηνου, και η επίγευση μια πραγματική εμπειρία λόγω του μάκρους και της έντασης της, προσφέρει την γλυκιά ζεστασιά αρωμάτων πιπεριάς στον ουρανίσκο μας. Ένα ποτό που αποδεικνύει την επάξια συνέχιση της βαριάς κληρονομιάς, και κάνει τον κύριο Κωνσταντίνο Ράπτη, πέμπτο κατά σειρά master ΜΕΤΑΧΑ μετά τον ιδρυτή της εταρίας, περήφανο. Ανάμεσα στα άλλα δοκιμάσαμε και το καταπληκτικό private reserve, που εντυπωσιάζει με τα έντονα αρώματα μελιού και άδειου κουτιού από πούρα, τη γεύση γλυκών μπαχαρικών, και την τεράστια επίγευση του.



Παρόλη την προσύλωση της εταιρείας στην ποιότητα και τις αρχές που χαράχτηκαν πριν από περισσότερο απο αιώνα, το ΜΕΤΑΧΑ, μας απέδειξε και την διττή του υπόσταση, μιας και δεν παύει να είναι και ένα σύγχρονο ποτό. Ένα μοναδικό δροσερό κοκτέιλ που ετοίμασε ο barista του daios, που φιλοξένησε την εκδήλωση ήταν αρκετό να μας πείσει ότι μόνο ταμπέλες δεν μπορούν να μπούν σε μία διαχρονική αξία. Απολαύστε!
 

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

Γράδα blue

Εντάξει, εντάξει...άρχισαν τα κρύα...αλλά ένα τελευταίο καλοκαιρινό, μαγικό! Τα γράδα blue στην Νικήτη. Υπέροχο μαγαζί, καταπληκτική θέα, ψαγμένο φαγητό. Το μόνο που θέλει ίσως κάποια δουλειά είναι το service.
Δύο από τα πιάτα που απολαύσαμε ήταν ο ταραμάς με σχοινόπρασσο και χαβιάρι (δηλαδή αυγά πάνω σε αυγά!)
και οι καταπληκτικές γαρίδες με σάλτσα ούζου (!) μοναδικές!

Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2013

Μπουκαδούρα

Λίγο πριν μας χτυπήσει την πόρτα ο χειμώνας, αναπολώ τις καλοκαιρινές γεύσεις που απόλαυσα στο πιο χορταστικό καλοκαίρι των τελευταίων χρόνων. Που αλλού; Ως γνωστόν σαν την Χαλκιδική δεν έχει...
Στο δεύτερο πόδι, στην μαγική ακτή ελιάς, βρίσκεται η Μπουκαδούρα. Με πολλά twist σε κλασσικά αλλά και ευφάνταστα πιάτα, αυτό το μαγαζί σε βάζει σε δίλημμα να μην μπορείς να αποφασίσεις αν προτιμάς την θέα του ή την κουζίνα του! Το τιμήσαμε λοιπόν ποικιλοτρόπως αρκετές φορές και ξεχωρίσαμε:

την υπέροχη και πραγματικά αλλιώτικη σαλάτα με ντοματίνια όλων των χρωμάτων
τον πολύ καλό ταραμά
τα χαλκιδικιώτικα αυτοφυή κρίταμα και, στο βάθος, τον ανεπανάληπτο παστουρμά θαλάσσης,

αλλά και το χταποδάκι,
την μαγειρευτή στείρα, ψάρι από τα λίγα,
και το καλαμάρι.
Ξεχώρισα και τις καταπληκτικές ψαροκροκέτες, και τον κρύο βάτο με καρότα και κρεμμυδάκι, και άλλα πολλά. Ακόμη, σημαντικό στις μέρες μας, εκτίμησα την ανεπιτήδευτη γενναιοδωρία στις μερίδες, και το καλό αλλά όχι πιεστικό service.
Και πάνω από όλα, φυσικά, αυτή η καλοκαιρινή χαλάρωση που νιώθεις μόλις καθήσεις στο τραπέζι, απολαμβάνοντας θέα, ελαφριά μουσική που μπορείς να σιγοτραγουδήσεις και σιγουριά για το γεύμα που θα απολαύσεις. 

Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2013

καλοκαιρνές γεύσεις

Τις νέες υπέροχες και δροσερές γεύσεις παρουσίασε την προηγούμενη Τετάρτη το TGI Friday και τις φάγαμε χωρίς ίχνος τύψης. Η σαλάτα όπως πάντα πλούσια με ένα ανοιξιάτικο άγγιγμα φράουλας
Τα κλασσικά πλέον twisters...

και τα γλασαρισμένα κοτομπουκάκια (αγαπημένο μιαμ πιάτο!)

αλλά και το καινούριο παναρισμένο κοτόπουλο που με τις γεύσεις lime και ανανά που αναβλύζει κάνει υποφερτό το ζεστό καλοκαίρι! Το συνοδεύεται με τη σάλτσα ή όχι όπως εγώ που προτίμησα την πιο στεγνή εκδοχή του.
Το χοιρινό, αν και δεν είναι αγαπημένο μου κρέας, μου άρεσε πολύ. Τρυφερό και ζουμερό, με μια μικρή έκπληξη στην υφή (από το ελαφρύ πανάρισμα). Και αυτό μεταμορφώνεται σε μια πιο light εκδοχή, χάρη στα εμπνευσμένα από τα μεξικάνικα, και όχι μόνο, καλοκαίρια, μυρωδικά που έντυσαν την λιπαρή του φύση.
Το φαχίτας, τέλος, θα είναι το hit του καλοκαιριού, ειδικά για τις κυρίες. Ελαφρύ, αλλά γευστικό με πιτούλες και γοακαμόλε...

Και έτσι, αφού έχεις φάει ελαφριά και είσαι ευχαριστημένος από τον εαυτό σου έρχεται μία κόλαση από oreos και σε καταστρέφει ολοκληρωτικά... 

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

Χάνοντας τις γεύσεις...

...και ξαναβρίσκοντας τις φυσικά, αφού η δίαιτα για λίγο κρατά και ο ουρανίσκος προς την δόξα και πάλι τραβά!
Πριν από τέσσερις μήνες λοιπόν, εγώ και ο σύζυγος, είπαμε να κάνουμε ένα γενικό τσεκ απ.
Στο κατώφλι των σαράντα είπαμε είμαστε, καλοζωισμένους μας λες, παιδιά έχουμε, ας επιδείξουμε εκτός από λαιμαργία και λίγη υπευθυνότητα. Τι τα θέλεις; έμεινε το food blog χωρίς αναρτήσεις!
Χοληστερίνη 248 παρακαλώ! Ποιος; εγώ! Λέτε να φταίει το βούτυρο γιατρέ; δεν μπορώ να το καταλάβω! Από τις μαργαρίνες απέχω, μόνο ελαιόλαδο και φρέσκο βουτυράκι καταναλώνω!
Να λοιπόν και οι λεπτομέρειες... Πριν από δέκα χρόνια είχα ξανακάνει εξετάσεις, και τότε τρώγοντας ομολογουμένως το φρέσκο βούτυρο με το κουτάλι, τα αποτελέσματα απεφάνθησαν ότι δεν έτρωγα τίποτα λιπαρό! Τα πρώτα πρωινά του γάμου μας, πριν από εφτά, οχτώ χρόνια, ο Γ. είχε αναρωτηθεί γιατί η φέτα κασέρι που έβαζα πάνω στο ψωμί ήταν τόσο μαλακή...(ούτε brie να ήταν βρε παιδί μου) και έμεινε άφωνος όταν κατάλαβε ότι ήταν απλά το κατσικίσιο βουτυράκι που είχα πρόσφατα ανακαλύψει σε έναν τοπικό παραγωγό! Συνέχισα λοιπόν ακάθεκτη...
Αυτή την φορά πηγαίνοντας για εξετάσεις και μη έχοντας παρά 2, 3 περιττά κιλά, έμεινα και εγώ άφωνη, εγώ χοληστερίνη, και το καλύτερο μισό μου λιπώδη διήθηση. Ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:
Γιατρός- Κομμένα τα βούτυρα και τα λιπαρά, θα τα πετάξεις από το παράθυρο
Σώτη- Γιατρέ αυτά δεν γίνονται, δείτε πόσο έχω καλή χοληστερίνη! (112 - διπλάσια από το κανονικό)
Γιατρός- (παύση)...ε... ναι τι να πω τώρα...
Σώτη- άκου γιατρέ να τα ελαττώσω, αλλά να τα κόψω ΔΕΝ μπορώ. Στην ζωή μου δεν έχω φάει γαριδάκι, πατατάκι, τσιπς, και όσο για αναψυκτικό, γλυκό 1 στους τρεις μήνες. Αλλά ουζομεζέδες, βούτυρα, τυριά δεν κόβω...
Γιατρός- καλά, καλά...ελάττωσε τα...
Γ.- Να σε ρωτήσω και εγώ γιατρέ για την λιπώδη διήθηση...
Γιατρός - πίνετε;
Γ. - ε, όχι και κάθε μέρα... μια κάβα κρατάμε με κρασιά.... ίσα ίσα να συνοδεύουμε τα τυριά...
Γιατρός - να ελαττωθούν και αυτά...
Γ. - δηλαδή γιατρέ τι ακριβώς είναι η λιπώδης διήθηση;
Γιατρός - Να πως κάνουν στην Γαλλία με τις χήνες και τις πάπιες και τους πρήζουν το συκώτι..
Σώτη- Αχ γιατρέ το φουά γκρα πως μου αρέσει!!!!!!!!  Βάζω και λίγο βουτυράκι από πάνω για ενίσχυση!!!!
Γιατρός - (σε σοκ)
Σώτη- μα γιατί κάνετε έτσι; άλλωστε οι Γάλλοι το λένε καθαρά! είναι τόσο λιπαρό που γλιστράει και φεύγει! Στο σώμα δεν μένει τίποτα!!!

Όσο απείχα από το blog έχασα 3 κιλά μαζί με γεύσεις, ξεκίνησα, σταμάτησα και ξαναξεκίνησα στατικό ποδήλατο, έκανα μια μίνι ανακαίνιση στο σπίτι (έμειναν λίγα μερεμέτια ακόμα) και τώρα είμαι έτοιμη να επανέλθω!!! Από εδώ και πέρα τις φωτογραφίες μου θα τις βρίσκετε μόνο στην σελίδα της βρώσιμης φύσης στο facebook, για τα υπόλοιπα εδώ...

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

Ακακίες, το ανοιξιάτικο ροζέ / Akakies, the spring rose

Ανοιξιάτικη διάθεση, λουλούδια σφραγισμένα σε μία φιάλη, και ένα ξινόμαυρο στην πιο ευγενική του έκφανση. Αυτό το κρασί είναι ένας δροσερός ύμνος στις ηλιόλουστες μέρες του ελληνικού καλοκαιριού που πλησιάζει. Οξύτητα και σώμα, χρώματα και αρώματα, χορεύουν απαλά και ισορροπούν τέλεια παρασύροντας τις αισθήσεις σε ένα παιχνίδι που δεν θέλει να σταματήσει. Είναι απίστευτο πως μια τόσο ρωμαλέα και στιβαρή ποικιλία, μπορεί να μεταμορφωθεί σε έναν αιθέριο καλοκαιρινό οίνο, χωρίς να απολέσει τα σημαντικά και δυνατά στοιχεία του χαρακτήρα της. Το απολαμβάνω όλες τις ώρες μιας ζεστής μέρας, μόνο ή με ελαφριά παρέα, και κάθε φορά με κάνει να χαμογελάω έκπληκτα και ηδονικά.  

Spring mood, flowers sealed in a bottle, and the xinomavro variety in its most noble form. This wine is a cool hymn on the sunny days of Greek summer that is approaching. Acidity and body, colors and fragrances, all dancing delicately and balance perfectly while sweeping away the senses in a game that doesn't want to end. It is unbelievable that such a robust and sturdy variety can be transformed into a sensuous summer wine, without losing the important strengths of its character. I enjoy it all the hours of a warm day, by itself or with light company, and every time it makes me smile surprised and voluptuous.